Gift's Blog

พักร้อน การเดินทาง และการใช้ชีวิตแบบเนิบช้า

2011-05-17T07:55:00.000-07:00

ข้อดีของการทำงานหาเงินได้เอง คือทำให้มีเงินที่จะทำในสิ่งที่ชอบได้ สำหรับเรามันคือการท่องเที่ยว

คนเราทำงานเรื่อยๆมันก็ต้องมีล้าบ้างเป็นธรรมดา ดังนั้นเราตั้งเป้าว่าปีละครั้งจะหยุดพักผ่อนยาวๆ สองปีก่อนเราไปเยอรมนีตลอด แต่ก็ไม่ได้อยู่แต่ที่นั้นตลอดหรอก มีแอบไปต่างบ้านต่างเมืองด้วย สองปีก่อนไปสวีเดนกับวี ปีก่อนไป Halstatt ปีนี้เป้าหมายคือ สาธารณเช็ค

วันหยุดพักร้อนปีนี้ได้เพิ่มจากปีที่แล้วเป็น๑๕วัน ถือว่าเยอะเหมือนกันนะ อาศัยช่วงวันหยุดต้นเดือนพค.รวมกับวันหยุดชดเชยที่ได้จากตอนเข้ามาทำงานวันสงกรานต์ ทำให้ทริปนี้เบ็ดเสร็จสิบห้าวันพอดี

ไม่ได้ไปเที่ยวคนเดียวมานานแล้ว แอบกังวลอยู่เหมือนกัน ข้อมูลก็หาไปไม่มาก สุดท้ายก็จองโรงแรม และรถทุกอย่างเรียบร้อยดี เรานั่งรถไฟจาก Berlin ไป Prag ใช้เวลาประมาณ 5ชั่วโมง โปรแกรมนอกจากจะอยู่ที่ปรากแล้ว เราจะไปแวะเมืองเล็กๆ ทางใต้ของประเทศที่ชื่อ Cesky Krumlov

ท่ามกลางกลุ่มทัวร์มากมายในปราก เราเหมือนเป็นนักท่องเที่ยวกลุ่มน้อยที่มาตัวคนเดียว ข้อดีของการมาเองคนเดียวคือ อยากจะเดินไปทางไหนก็ไป ไม่มีใครห้าม หลายๆครั้งเราเดินโดยไม่ดูแผนที่ เข้าตรอกซอกซอยที่ไม่มีนักท่องเทียวเลย เราเดินไปเรื่อยๆ ได้ซึมซับบรรยากาศของเมือง และ ผู้คนอย่างเต็มที่ รู้สึกถึงความเงียบของเมืองที่ยังมีอยู่บ้างเป็นบางมุม เรามองตึกโบราณสวยๆ ไม่รู้หรอกว่ามีประวัติอะไรยังไง แต่ไม่รู้ก็ไม่ตายหรอก ไม่ได้สลักสำคัญอะไร บางครั้งเดินไปเจอม้านั่งริมแม่น้ำ เราก็หยุดทานอาหารที่นั่น นั่งดูแม่น้ำไหลเอื่อยๆ มีเป็ดว่ายน้ำ เป็นชีวิตที่เรียบง่ายและเนิบช้า นี่เป็นสิ่งที่เราโหยหามิใช่รึ เป็นอารมณ์ที่หาได้ยากในชีวิตปกติของเรา

2 Years Through My Eyes

2011-02-25T07:26:00.000-08:00

ไม่น่าเชื่อว่าทิ้งบล็อกให้รกร้างไปถึงสองปี รู้สึกผิดเหมือนกันนะเนี่ย

มันเริ่มจากมรสุมชีวิตที่ถาโถมเข้ามาช่วงปี 2008-2009 ทำให้หมดอารมณ์ที่จะอัพเดตชีวิตช่วงนั้นไปเลย เป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเรื่องราวและปัญหามากมาย

ณ ตอนนี้ มองย้อนกลับไป สุดท้ายก็ผ่านมาได้นะ ไม่ได้ทำอะไรมากมายหรอกแต่ให้เวลามันเป็นตัวช่วยเยียวยาให้อะไรหลายๆอย่างดีขึ้น

ระหว่างสองปีที่ผ่านมา มีเรื่องเด่นๆในชีวิต อย่างเช่นเรื่องการเปลี่ยนชื่อนามสกุลของทั้งครอบครัว การได้เลื่อนขั้นมาเป็นหัวหน้า การทำงานท่ามกลางสมรภูมิประท้วงเมื่อปีที่แล้ว การย้ายเข้ามาบ้านใหม่เมื่อปลายปี นอกนั้นก็มีสิ่งที่ทำมาเรื่อยๆ นั่นคือการบริจาคเลือดครั้งที่ 13 เพิ่งผ่านไปเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ถือว่าทำได้สม่ำเสมอเป็นที่น่าพอใจ แหม่มมีน้องต้นหม่อนเมื่อปีก่อน เดียร์แต่งงานปีที่แล้ว เพิ่งคลอดน้องเมฆเมื่อต้นอาทิตย์ที่ผ่านมา เพื่อนๆก็ทยอยแต่งงานกันไป ส่วนตัวเราก็ยังคงสภาพเดิม (ยกเว้นการมีผมหน้าม้า)

บางครั้งก็รู้สึกตลกนะ เหมือนชีวิตเรามันเดินต๊อกแต๊กๆไปเรื่อยๆ แป๊ปเดียวเอง เราทำงานที่นี่มาหกปีแล้ว ทำเพย์โรลมาหลายสิบรอบ คนในทีมก็เปลี่ยนไป เด็กใหม่ๆเต็มออฟฟิศ

ทุกวันนี้เราเองก็ยังคงตั้งคำถามอยู่ถึงเป้าหมายชีวิตในวันข้างหน้า สองปีผ่านไปคำถามนี้ก็ยังไม่มีคำตอบสักที แต่เราก็ไม่อยากเครียดมากนัก บางครั้งมันอาจต้องรอเวลาและโอกาสสักพัก คำตอบมันถึงค่อยชัดเจนขึ้นนะ

เอาเป็นว่า ณ ตอนนี้ มีกำลังมีแรงก็สู้กันต่อไปละกัน

My Best Friend's Wedding vs. Maid of Honour

2008-11-30T06:59:00.000-08:00

ความเหมือนของหนังเรื่อง My Best Friend's Wedding กับ Maid of Honour คือมีผู้กำกับคนเดียวกัน

ความบังเอิญของหนังทั้งสองเรื่องกับตัวฉันคือ มันเป็นหนังโปรดของฉันทั้งคู่ ประกอบกับชีวิตฉันณ เดือนนี้ เหมือนชื่อหนังทั้งสองเรื่อง

ใช่แล้ว เพื่อนสนิทของฉันกำลังจะแต่งงาน และฉันก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว

ฉันไม่เคยเป็นเพื่อนเจ้าสาวมาก่อน เลยไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง ปกติเคยแต่เป็นคนคุมคิว คุมไฟในงานแต่งาน ได้ยินว่าไม่ค่อยมีอะไรมาก แค่ยืนอยู่หลังเจ้าสาวก็พอ

ปรากฎว่าฉันต้องตื่นมาแต่งหน้าตั้งแต่ตีหนึ่งครี่ง (ไม่แน่ใจว่าได้นอนรึเปล่าเพราะมันแป๊ปเดียวมากๆ) พอตื่นแล้วก็เลยอยู่ยาวไปถึงเช้า พิธีหมั้นเริ่มตอนตีห้า เสร็จประมาณเที่ยง ฉันมีเวลากลับมานอนประมาณสี่สิบนาที แล้วก็อาบน้ำแต่งตัวไปงานตอนเย็นที่ภัทราวดีเธียเตอร์ โชคดีที่งานตอนเย็นไม่มีพิธีอะไรมากมาย ฉันเพียงแค่ไปช่วยดูเรื่องคิว และเรื่องเทคนิก เช่นเรื่องprojector slide VCD อ้อ งานนี้เป็นงานของเพื่อนสนิทฉัน ดังนั้นจึงขาดไสลด์ฝีมือฉันไปได้อย่างไร ฉันไปถ่ายที่บ้านเพื่อนวันอาทิตย์ ใช้เพลงของ ETC สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหัวใจ ฉันว่ากำลังอินเทรนด์น่ะ เนื้อหาเพลงก็เหมาะดี เพื่อนฉันไว้ใจมากขนาดว่าไม่ยอมดู จะไปดูในงานพร้อมกับคนอื่นๆ ฉันเลยแอบกังวลเหมือนทุกที ไม่รู้ว่าเขาจะชอบมั้ย แอบยืนลุ้นอยู่ตอนเปิดฉาย ปรากฏว่าเพื่อนฉันกับแฟนชอบมาก ความเหนื่อยเลยหายเป็นปลิดทิ้ง ดีใจที่เพื่อนชอบ

นอกจากจะคุมคิว ทำสไลด์ ฉันสวมบทบาทเป็นนักร้องด้วย ตอนแรกคิดว่าจะร้องสามเพลง แล้วก็ตัดออกเพลงนึงเหลือสองเพลง สุดท้ายก็ได้ร้องทั้งสามเพลง เพลงสุดท้ายร้องตอนคนกลับไปแล้ว เหลือแต่เพื่อนๆซึ่งก็คิดว่าคงจะชินกับพฤติกรรมของฉันแล้ว คงจะไม่ถือสาอะไร

เพลงเดี่ยวที่ฉันร้องคือ I will Survive ที่จริงฉันไม่ได้เลือกนะ แต่เพื่อนฉันเลือก เขาอยากได้เพลงสนุกๆมันส์ๆ ฉันเลยรับอาสาร้องให้ ฉันก็ร้องแบบเรื่อยๆไม่หนักใจมากเท่าไรเพราะเป็นเพลงหากินประจำตัวอยู่แล้ว แต่ก็แอบเสียงไม่ถึงเป็นบางท่อน ฉันโทษว่าเป็นเพราะนอนไม่พอละมั้ง สิ่งที่คาดไม่ถึงคือปฏิกิริยาคนฟังดูสนุกสนานมาก ทำให้ฉันยิ่งสนุก นี่ถ้าไม่อดนอนจะมันส์กว่านี้อีก พอร้องจบได้รับเสียงปรบมือ ทำให้ฉันมีกำลังใจมากมายทีเดียว ดีใจที่คนชอบและก็สนุกกัน

Kylie X คอนเสิร์ทที่รอคอย

2008-11-23T05:15:00.000-08:00

Kylie X live in BKK

Kylie Minogue เป็นหนึ่งในศิลปินที่ฉันติดตามตั้งแต่วัยเยาว์ จำได้ว่าตั้งแต่ราวๆประถมปลายฉันรู้จักป้าไคลี่จากอัลบัมแรก ตอนนั้นเพลง I should be so lucky ดังมากๆ ป้าจะดังช่วงเดียวกับ Jason Donovan & Bananarama แถมแนวเพลงก็คล้ายๆกันเพราะ producerทีมเดียวกัน SAW (Stock Aitken Waterman) ฉันฝังใจกับเพลงเหล่านี้มากๆ เรียกได้ว่าโตมากับเพลงพวกนี้ ขนาดภาษาอังกฤษยังไม่เก่ง ฟังไม่ออก ยังเอาเนื้อเพลงมานั่งแกะหัดร้อง หลังจากอัลบัมแรก ฉันก็คิดตามผลงานป้าามาเรื่องๆถึงอัลบัมสี่ จากนั้นป้าก็ค่อยๆหายวับไปจากวงการ ทำเพลงมาน้อยและก็แนวไม่เหมือนเดิม ฉันยังคิดไปว่าป้าคงถึงทางตันของอาชีพแล้ว นักร้องใหม่ๆก็เกิดขึ้นมากมาย จะกลับมาดัวอีกคงยากล่ะ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าป้าไคลี่จะกลับมาอย่างงดงามด้วย Spinning around ซึ่งก็เป็นแนวเพลงแบบฉบับของป้า ดังถล่มทลายมากๆ ไม่ต้องพูดถึงอัลบัมต่อมา can't get u out of my head ที่มีท่าเต้นเริ่ดสุดๆ แต่เพลงที่ฉันชอบมากที่สุดในอัลบัมคือ Love at first sight

กอล์ฟบอกว่าป้าไคลี่เคยมาสมัยก่อนนานมากๆ ตอนนั้นมาเล่นคอนเสิร์ทที่นาซ่า ฉันรู้แต่ว่าถ้าป้ามาอีกรอบล่ะฉันไม่พลาดแน่ๆ .......

และแล้วป้าก็มาจริงๆ กับคอนเสิร์ท Kylie X 2008 ณ Impact Arena สองวันก่อนที่พันธมิตรจะปิดสนามบิน (เกือบไม่ได้ดูแล้วเชียว ฮึ่ม ฮึ่ม)

สำหรับบรรยากาศคงไม่ต้องบรรยายอะไรกันมาก สมกับเป็นคอนเสิร์ทระดับโลก เทคนิก แสงสี และจอสกรีนซึ่งโคตรชัดมากๆ ลีลาป้าไคลี่ก็ไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว เสื้อผ้าหน้าผมก็อลังการออกแบบโดย John Paul Gaultier แอบผิดหวังที่ป้าไม่ค่อยร้องเพลงเก่าๆเท่าไร ส่วนใหญ่จะเน้นเพลงในอัลบัมล่าสุด แต่ที่ surpriseฉันที่สุดคือป้านำเพลงสุดคลาสสิกของ Barry Manilow เพลงสุดโปรดของฉัน Copacabana มาร้องในคอนเสิร์ท ได้รับเสียงกรี๊ดจากฉันไปมากมาย และแน่นอนว่าเพลงปิดท้ายของป้าจะเป็นเพลงอื่นไปไม่ได้นอกจาก I should be so lucky ถือว่าเป็นเพลงวัดอายุกันเลยทีเดียว ฉันงี้แค่ได้ยินไตเติ้ลเพลงอาดรีนาลีนก็พุ่งพล่านแล้ว ทั้งเต้นทั้งร้องกระจายเลย

วันนั้นฉันกลับบ้านด้วยความเหนื่อย แต่ก็สนุกและประทับใจมาก ไม่คิดว่าจะได้เห็นนักร้องในดวงใจแบบตัวเป็นๆแบบนี้ ถือเป็นmoment นึงที่มีค่าในชีวิตเลยทีเดียว

The Secret of เพื่อนเจ้าสาว at งานสัปดาห์หนังสือ with Aston27

2008-10-25T01:44:00.000-07:00

หัวข้อเรื่องไม่มีความหมาย แค่เอาkeywordเนื้อหาที่เขียนมารวมกันเป็นหัวข้อเดียวกันเท่านั้นเอง

และแล้วงานสัปดาห์หนังสือก็เวียนมาบรรจบอีกรอบ คราวนี้จัดเร็วกว่าปกติคือเป็นช่วงกลางเดือนตุลาคม ต่างจากปีก่อนๆซึ่งมักจะจัดปลายเดือนตุลาคม ตอนแรกฉันลังเลที่จะไป เนื่องด้วยหนังสือที่ซื้อมาต้งแต่ปีมะโว้ยังอ่านไม่หมดเลย แต่แล้วก็อดใจไม่ไหว เลยต้องขอลางานครึ่งวันแวะไปซะหน่อย ก่อนที่จะไปฉันทำการบ้านโดยการแวะไปร้านหนังสือแถวบ้านแล้วเล็งๆไว้ว่าเล่มไหนน่าสนใจ กะจะไปสอยในงานในราคาที่ถูกกว่า

ครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าคนน้อยกว่าทุกๆครั้งนะ สงสัยงานจะมีบ่อยไปมั้ง คนคงซื้อหนังสือกันเยอะช่วงต้นปี พอปลายปีเลยยังอ่านไม่หมด คราวนี้ฉันกลับได้หนังสือที่ไม่ได้แพลนว่าจะซื้อ ส่วนหนังสือที่ตั้งใจว่าจะซื้อก็เกิดเปลี่ยนใจกระทันหัน ฉันสังเกตว่าช่วงนี้จุดขายของหนังสือจะวนเวียนอยู่ประมาณ The Secret, Top secret เรื่องมายาจิต แรงดึงดูด แรงจูงใจ พลังจิตใต้สำนึก อะไรๆเทือกนั้น The Secret นี่ฉันไม่เคยอ่านแต่เห็นเพื่อนอ่านแล้วมาเล่าให้ฟัง ฉันว่ามันเป็นส่วนเสี้ยวนึงที่ทางพุทธศาสนามีกล่าวไว้ในเรื่องของจิต ประมาณว่าให้คิดแต่สิ่งดีๆ สิ่งที่เป็นกุศล ในทางพุทธสอนว่านอกจากคิดแล้ว ให้ตามรู้ความคิดที่เป็นกุศลและที่เป็นอกุศลนั้นด้วย สุดท้ายก็จะเห็นว่าจิตมันเกิดและดับอยู่ตลอด เป็นอนิจจัง

ทฤษฎีของ The Secret คงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่เท่าไรสำหรับคนที่ฝึกจิตและสติตามหลักของศาสนาพุทธอยู่แล้ว

กลับมาที่งานหนังสือดีกว่า ฉันว่าบูธที่ไม่ว่ามากี่ปีๆก็คนแน่นตลอดนี่ยกให้สนพ.แจ่มใสไปเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กวัยรุ่นถึงได้มุงกันอย่างกับว่าเขาแจกฟรีงันแหละ แทบจะปีนขึ้นไปบนกองหนังสือเลย นิยายมันสนุกขนาดนั้นเลยรึ

สำหรับครั้งนี้ฉันได้หนังสือที่ดีมากมาเล่มนึง ชื่อไทยว่า "หิมะในฤดูร้อน" แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ Snow in the Summer ของพระชาวพม่าชื่อท่านสยาดอ อู โชติกะ หนังสือนี้เป็นการรวบรวมเอาจดหมายหลายๆฉบับที่ท่านเขียนถึงลูกศิษย์มาตีพิมพ์ เป็นหนังสือที่อ่านง่าย และเนื้อหาหลากหลาย เหมาะกับฆราวาสแบบเราๆ

ฉันเดินอยู่ประมาณสามชั่วโมงก็รู้สึกหมดแรง เลยตัดสินใจกลับ หลังจากกลับจากงานก็ระลึกได้ว่ายังมีหนังสือที่ลืมซื้อคือหนังสือของคุณ aston 27ชื่อ ธนาคารความสุข จำได้แว๊บๆว่าเดินผ่านบูธของพรีมา แต่ทำไมตอนนั้นมองไม่เห็นหนังสือวะเนี่ย เย็นวันนั้นเข้าไปอ่าน Blog ของคุณaston 27แล้วเห็นเขาเขียนว่าจะไปแจกลายเซ็นต์วันที่23 เอาวะ ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะไปอีกรอบ ซึ่งก็เป็นวันสุดท้ายของงานพอดี

ตอนเช้านัดกับแหม่มไปวัดตัวเพื่อตัดชุดเพื่อนเจ้าสาว ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันจะพาไปร้านแถวบางลำพู เจ้าของเป็นคุณป้ามีอายุหน่อย แต่งตัวแบบผ้าลูกไม้ เอาแบบชุดจากหนังสือแนวๆขวัญเรือนมาให้ฉันเลือก

โอ พอไปถึงร้าน เห็นเจ้าของร้านเป็นชายผมเกรียน ใส่เสื้อเชิ๊ตสีชมพูบานเย็นเปิดกระดุมแหวกหน้าอก แหวนเพชรวูบวาบเต็มมือ ภาพนี้ตรงตรึงใจฉันมาก พี่เขาออกแบบชุดให้ฉันโดยให้ธีมคล้ายๆกับชุดของน้องจูน เพื่อนเจ้าสาวอีกคนซึ่งสูงส่งกว่าฉันในทุกๆด้าน ฉันไม่คิดมากเพราะไม่มีอะไรไปสู้กับน้องเขาอยู่แล้ว เลยไม่รู้สึกกดดันอะไร ชุดอะไรฉันก็ใส่ได้ทั้งนั้นแหละ

จากนั้นเราก็ไปวังหลังกันเพื่อไปดูสถานที่จัดงานนั่นคือ ภัทราวดีเธียเตอร์ แล้วก็ไปกินร้านส้มตำที่ไม่รู้ทำไมคนถึงแน่นได้ตลอดเวลา เสร็จธุระฉันก็ขอตัวไปงานหนังสือ ตอนนั้นกะว่าซื้อเล่มเดียวแถมรูบิคอีกอัน แล้วกลับเลยเพราะรองเท้ากัด รู้สึกเจ็บเท้ามากๆ ไม่อยากเดินอีกแล้ว อยากถอดรองเท้ามากๆ ถ้าเดินเท้าเปล่าได้ทำไปแล้ว

พอถึงศูนย์ประชุม สงสัยฝนเพิ่งจะตกไปเพราะเฉอะแฉะไปหมด เท้าก็เจ็บ รีบจ้ำไปในงาน โห คนเยอะจริงๆ ฉันไม่เคยมางานวันเสาร์อาทิตย์เลย ส่วนใหญ่จะมาวันธรรมดา เห็นแบบนี้นึกออกเลยว่าถ้ามาวันหยุดสงสัยจะซื้อไม่ได้สักเล่ม หมดอารมณ์ซะก่อน คนเยอะแบบนี้จะไปเลือกดูอะไรได้ แอบห่วงบูธแจ่มใสว่าป่านนี้พังไปรึยัง

ฉันตรงไปซื้อรูบิคแล้วก็ไปยังบูธพรีม่าทันที อืม คนไม่ค่อยเยอะ เห็นคุณaston 27ก้มหน้าก้มตาเซ็นต์หนังสือกองนึง ฉันก็ขออุดหนุนด้วยหนึ่งเล่มพร้อมลายเซ็นต์ ปกติเวลาขอลายเซ็นต์นักเขียนท่านจะเซ็นต์เร็วๆ ตัวใหญ่ๆ ฉันยืนมองอยู่ เขาเซ็นต์ให้แบบตั้งใจมากประหนึ่งเขียนเฟรนด์ชิป มีวาดรูปด้วย ดูเป็นผู้ชายกุ๊กกิ๊กดีนะ แต่ฉันก็พอเดาหรอกจากเรื่องที่เขาเขียนใน Blog ของเขา จะว่าไปฉันอ่าน Blog คุณaston 27 ตั้งแต่วันแรกที่เขาเขียน Blog ตามอ่านมาตลอด บางช่วงห่างหายเพราะยุ่งๆ ต้องมานั่งอ่านย้อนกันหลายตอนทีเดียว

จะว่าไปBlogของเขาก็เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันอยากเขียนBlogของตัวเองบ้างนะ ฉันมันพวกช่างคิด บางครั้งเรามีเรื่องอยู่ในใจซึ่งก็ไม่มีใครเข้าใจหรอก ไม่ได้อยากเล่าให้ใครฟังด้วย นอกจากตัวเอง การถ่ายทอดออกมาผ่านBlogมันก็ทำให้เราเห็นว่า ณ ตอนนั้นเราคิดอย่างไรกับเรื่องๆนึง ซึ่งความคิดคนเรามันเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาและประสบการณ์ ฉันคิดว่าจะเขียนไปเรื่อยๆ สักวันฉันอาจจมีหนังสือเป็นของตัวเองซักเล่มก็เป็นได้

นิทานประเทืองปัญญา

2008-10-04T03:51:00.001-07:00

ช่วงนี้ฟังรายการวิทยุภาษาผ่านสื่อ ของWisdom Radio ทุกวัน มีวันนึงผู้จัดรายการเล่านิทานเรื่องนึงในรายการ ฟังแล้วน่าสนใจดี

ณ ประเทศอินเดีย เด็กชายปัญญาซื้อแพะกับชาวบ้านคนนึงในราคา 1000รูปี ชาวบ้านรับเงินไปและสัญญาว่าจะเอาแพะมาให้ในวันรุ่งขึ้น ปรากฎว่าเมื่อถึงเวลาส่งมอบแพะ ชาวบ้านบอกเด็กชายว่า

"เสียใจด้วยนะ แพะได้ตายเสียแล้วเมื่อคืน"
"ถ้าอย่างนั้นท่าโปรดคืนเงินให้ผมด้วย"
"คงไม่ได้ละ เพราะฉันใช้เงินไปหมดแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้นโปรดมอบแพะที่ตายแล้วให้กับผม"
"แพะนั่นตายไปแล้วนะ เจ้าจะเอาไปทำอะไร"
"ไม่เป็นไร นำมาให้ผมเถิด"

ชาวบ้านได้มอบซากแพะให้เด็กชายปัญญาไป หลายวันต่อมาชาวบ้านผู้นี้ได้พบเด็กชายปัญญา จึงถามว่า
"เจ้าหนู ตกลงเจ้าเอาซากแพะไปทำอะไร"
"ผมก็ทำสลากสองร้อยใบ ใบละ 50รูปี ไปขายที่ตลาด โดยประกาศว่าผู้ใดจับสลากได้รางวัลที่หนึ่งจะได้แพะไป ผมขายสลากได้หมด ได้เงินมา หนึ่งหมื่นรูปี"
"แล้วคนที่ได้รางวัลที่หนึ่งเขาไม่โวยวายหรือที่ได้แพะตาย"
"เขาก็โวยวายนะ ผมก็แค่คืนเงินให้เขา 50รูปี ก็เท่านั้นเอง"

ปรัชญาชีวิตว่าด้วยการแต่งงาน ของ คาลิล ยิบราล

2008-09-22T04:29:00.000-07:00

คาลิล ยิบราลเป็นกวี นักเขียน และนักปราชญ์ชาวเลบานอน มีผลงานเขียนมากมาย ผลงานที่สร้างชื่อของเขาที่สุดคือ The Prophet ฉบับแปลเป็นไทยใช้ชื่อว่า ปรัชญาชีวิต

ฉันอ่านเจอบทกวีของคาลิล ยิบราลเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงานในหนังสือเล่มหนึ่ง อ่านแล้วชอบมาก เลยไปขนขวายหา The Prophet ฉบับภาษาไทยมาอ่าน ซึ่งก็หาซื้อยากเหลือเกิน ต้องสั่งทางอินเตอร์เน็ต ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมหนังสือดีๆถึงได้หายากถึงเพียงนี้

อันนี้เป็นต้นฉบับภาษาอังกฤษของบทที่ว่าด้วยการแต่งงาน ลึกซึ้งกินใจมาก

Then Almitra spoke again and said, "And what of Marriage, master?"

And he answered saying: You were born together, and together you shall be for evermore. You shall be together when the white wings of death scatter your days. Aye, you shall be together even in the silent memory of God. But let there be spaces in your togetherness. And let the winds of the heavens dance between you.

Love one another, but make not a bond of love: let it rather be a moving sea between the shores of your souls. Fill each other's cup but drink not from one cup.

Give one another of your bread but eat not from the same loaf. Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone, even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music.
Give your hearts, but not into each other's keeping. For only the hand of Life can contain your hearts. And stand together yet not too near together: For the pillars of the temple stand apart, And the oak tree and the cypress grow not in each other's shadow.

Copyright @ Kahlil Gibran.

เวปหนุกๆ photofunia

2008-09-20T03:49:00.000-07:00

My photo แบบอาร์ตๆ ใครคิดเวปนี้ขึ้นมาเนี่ย เจ๋งจริงๆ

แอบเห็นในพันทิพตอนนี้มีกระแสฮิตใหม่ คือเอารูปไม่ว่าจะเป็นดารา นักร้องมาใส่เป็นองค์ประกอบของรูป ทีแรกฉันก็คิดว่าเขาใช้ photoshop ทำซะอีก ความจริงมันง่ายยิ่งกว่านั้นอีก มันคือเวป www.photofunia.com ลองเข้าไปดู มันเป็นที่ๆเราสามารถเอารูปของเรามาเลือกใส่ใน backgroundที่มีอยู่ได้ วิธีทำก็ง่าย แค่เลือกbackground ที่ต้องการ และเลือกรูปของเรา เท่านี้เวปก็ทำรูปของเราออกมาสวยงามทีเดียว ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละบุคคลนะจ๊ะ

สนุกจริงๆพับผ่าสิ เวปนี้

ค่ำคืนแห่งความฝัน กับ George Benson

2008-09-13T23:25:00.000-07:00

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้เห็นตัวเป็นๆของ George Benson มาร้องเพลง Turn your love around ให้ฟัง

ฉันกลายเป็นแฟนเพลงของคุณลุงGeorge Benson ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็รู้จักเพลงของคุณลุงเยอะแยะไปหมด มีทั้งไปโหลดมา รวมถึงซื้อmp3มาด้วย แนวเพลงของคุณลุงเป็นแจ๊สที่ฟังสบายๆ เสียงร้องของคุณลุงก็นุ่มซะ ส่วนเพลงที่มีแต่ instrument (ไม่มีเสียงร้อง) ก็เพราะหลายเพลงเลย ที่ชอบมากและดังมากคงเป็นเพลง Breezing นะ เพลงอะไรก็ไม่รู้ฟังแล้วรู้สึกเหมือนนอนอยู่ริมทะเล ท้องฟ้าใสๆ บรรยากาศชวนแก่การพักผ่อนมากๆ

ด้วยพรหมลิขิตหรือความบังเอิญก็มิอาจทราบได้ ขณะที่ฉันอยู่ในลิฟท์ กำลังดูจอโทรทัศน์ที่ทางตึกเพิ่งจะนำมาติดในลิฟท์(แบบในรถไฟฟ้า)อย่างตื่นตา ฉันก็เห็นโฆษณาคอนเสิร์ทของคุณลุง George Benson และ Al Jereau ที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ แทบกรี๊ดอยู่ในลิฟท์ พอออกมาก็รีบโทรชวนกอล์ฟไปดูด้วยกัน

เมื่อถึงวันคอนเสิร์ท ฉันรีบออกจากออฟฟิศโดยเร็วเพราะรถเริ่มติด ฝนก็ตกอีกต่างหาก กลับไปบ้านเตรียมตัวก่อนแล้วค่อยออกมาอีกที โชคดีที่จากบ้านรถไม่ติดเลย ฉันมาถึงทุ่มครึ่งพอดีแต่ก็ยังเข้าไม่ได้เพราะต้องรอกอล์ฟก่อน ก็เลยเดินเล่นฆ่าเวลา เหมือนฉันจะเห็นเซเล็บต่างๆที่มาดูคอนเสิร์ท ฝรั่งก็เยอะนะ การแต่งตัวนี้มีตั้งแต่สูท ยันกางเกงยีนส์ ส่วนใหญ่ดูเป็นผู้มีอายุนะ ดูเหมือนมีคนดังจากวงการบันเทิงมาเยอะด้วย หน้าคุ้นๆหลายคนนะแต่ฉันนึกชื่อไม่ออกน่ะ ตอนไปยืนรอกอล์ฟ เจออาต้อยเศรษฐา อยู่หน้าเซเว่น สักพักเห็นพี่ปั๋งเดินมาไหว้อาต้อย อืม เหมือนมาดูคอนเสิร์ทเอเอฟเลยนะเนี่ย

คอนเสิร์ทจะเริ่มแล้ว กอล์ฟมาถึงสองทุ่มครึ่งพอดี โชคดีที่ทันนะเนี่ย เรานั่งอยู่บนแสตนด์ซึ่งก็มองเห็นกลางเวทีอะนะ แต่ก็แบบไกลๆหน่อย ข้างหลังสักเกตว่าเป็นชาวดอยช์นั่งอยู่คู่นึง เริ่มคอนเสิร์ทโดยวงดนตรีก็เริ่มโหมโรงmedleyเพลงของคุณลุง หลังจากนั้นคุณลุง Georgeกับ คุณลุง Al ก็ออกมาร้อง Breezing ด้วยกัน จบแล้วคุณลุง Alก็โชว์เดี่ยวไปก่อนเกือบชั่วโมง ฉันก็รอๆๆเมื่อไรคุณลุง George จะกลับมา พอคุณลุง Al เหนื่อยแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาคุณลุง George โชว์เดี่ยวไปเกือบสิบเพลง เก่งมากๆ ฉันก็เคลิ้มไปกับดนตรีของคุณลุง ไม่น่าเชื่อว่าเพลงที่คุณลุงเล่นฉันก็รู้จักเกือบหมดเลย แสดงว่าเป็นแฟนตัวจริงนะเนี่ย ตอนที่คุณลุงร้อง Turn the love around ฉันอยากลุกเต้นมากๆ น่าเสียดายที่แคบไปหน่อย เต้นไปอาจตกแสตนด์ตายได้ ระบบเสียงในคอนก็โอเคนะ เพียงแต่เก้าอี้แข็งไปหน่อย นั่งแล้วเมื่อยนะ พอคอนเสิร์ททำท่าจะจบ คนก็ทยอยออกกันใหญ่ ไม่รู้จะรีบกลับไปไหน ส่วนคนหน้าเวทีก็กรี๊ดๆเรียกให้ลุงทั้งสองออกมาร้องอีก คุณลุงแกทนไม่ได้เลยออกมาโซโล่ต่อ แล้วจบด้วยเพลง Everytime you go away ...you take a piece of me with u...

เป็นค่ำคืนแห่งความฝันจริงๆ รู้สึกคุ้มค่าที่ชีวิตนึงได้มีโอกาสดู George Benson ศิลปินคนโปรดเล่นคอนเสิร์ทสดนะ เป็นคอนเสิร์ทที่ดูไปมีความสุขไปจริงๆ

ข้อคิดจากโอลิมปิก 2008

2008-08-31T02:14:00.000-07:00

Mascot แสนน่ารักจาก Beijing Olympic Game 2008

กีฬาโอลิมปิกจบไปแล้วพร้อมเรื่องราวต่างๆมากมาย ฉันเองก็ติดตามบ้างแต่ก็ไม่ถึงกับติด ได้ดูจริงๆก็จะเป็นช่วงเสาร์อาทิตย์มากกว่า แล้วก็มวยนัดที่เรามีชิงเหรียญทอง ส่วนผลการแข่งขันก็เป็นไปตามคาดว่าจีนเป็นเจ้าเหรียญทอง

ฉันว่าสิ่งน่าสนใจมากกว่าผลการแข่งขันคือฉันได้เรียนรู้อะไรดีๆจากนักกีฬาเหรียญทองของไทยทั้งสองคนคือน้องเก๋ เจ้าของเหรียญทองยกน้ำหนักรุ่น 52 กก. และสมจิต นักชกเหรียญทองคนเดียวของไทยจากปักกิ่งเกมส์ ทั้งสองคนคล้ายกันอย่างนึงคือเมื่อสี่ปีก่อนทั้งสองเจอความผิดหวังจนถึงกับถอดใจไปแล้วว่าจะเลิกรับใช้ทีมชาติ โชคดีที่สุดท้ายกลับมาสู้ต่อจนได้เหรียญสมความตั้งใจ

มันทำให้ฉันเห็นสัจธรรมเลยนะว่าบางครั้งเราก็ต้องยอมรับกับความผิดหวัง ในเมื่อมันยังไม่ใช่วันของเรา ก็ถือซะว่าพรุ่งนี้ยังมีอีก ล้มวันนี้ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวันนั้นสำหรับเราอีก ใครจะไปรู้ อนาคตข้างหน้าอาจมีวันที่เราสำเร็จบ้างก็เป็นได้ Be Positive

AF5 หนทางสู่ดวงดาวของเด็กบ้านๆคนนึง

2008-08-12T00:37:00.000-07:00

คอนเสิร์ทวีคสุดท้าย กับห้าคนสุดท้าย เวทีสวยจัง

จะไม่เขียนถึงเอเอฟซีซั่น 5 คงจะผิดประเพณีแน่ๆ ปีนี้จบเร็วกว่าปีที่แล้ว ถ้าเทียบความสนุกก็คนละแบบนะ ปีก่อนเป็นเพราะคนที่ฉันเชียร์คือน้องแจ๊คออกเร็วมาก ฉันเลยไม่ค่อยอยากดูต่อ จะดูก็แต่คอนเสิร์ทเท่านั้น ปีฉันดูเยอะกว่าปีที่แล้วนะ คนที่เชียร์ค่อนข้างหลากหลายนะ ปีนี้ฉันเชียร์อยู่สามคนคือกรีน โบว์และรอน คนแรกนี่เชียร์เพราะบุคลิกดูโดดเด่นมาก ร้องเพลงงั้นๆ แต่มีเสน่ห์ สูง หน้าตาเก๋ไก๋ คนที่สองนี่ฉันเก็งว่าจะต้องติดหนึ่งในห้าแน่นอนเพราะว่าโดดเด่นมากเมื่ออยู่บนเวที แถมสวยอีกต่างหาก ในบ้านก็ดูโอเค ตั้งใจเรียน ส่วนคนสุดท้ายคือน้องรอนนี่เห็นว่าดูบ้านๆดี ก็เลยเชียร์ ฉันน่ะชอบเชียร์คนที่ดูบ้านๆ เรียบร้อยๆมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอไปสักพัก โบว์ออก รู้สึกเซ็งมาก กรีนก็ทำตัวแปลกๆขึ้น ไปคลุกคลีกับปั้มมาก เลยไม่ค่อยชอบแล้ว ทีนี้ก็เหลือแต่น้องรอนให้เชียร์

หลังจากร้องเพลงสุดท้ายจบ เป็นโชว์ปิดที่ได้ใจคนดูมากๆ

วีคแรกๆน้องรอนดูยังไม่โดดเด่น การแสดงงั้นๆ ดูอกกจะเด็กๆไปด้วยซ้ำ แต่ฉันชอบที่น้องยิ้มเก่งดี ดูน่ารัก พอวีคที่ร้องเพลงขอบคุณยังน้อยไป โอ ได้เห็นศักยภาพการเต้นของน้องแล้วรู้สึกเลยว่าน้องเริ่มฉายแววแล้ว พอมาวีคเพลงเกาหลี รอนได้เพลงโปรดของฉันคือ Full of Happiness ของ Super Junior น้องรอนเต้นได้ใจมาก เป็นคนที่เก่งที่สุดในเอเอฟเลยมั้ง พอวีคBattle นี่ไม่ต้องพูดถึง เพลงShe bangsนี่ตราตรึงในจิตใจฉันมาก เป็นโชว์ที่ฉันชอบที่สุดเลยนะ เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ฉันชักอยากให้น้องไปถึงวีคสุดท้ายจริงๆซะแล้ว

สุดท้ายน้องก็ไปถึงอิมแพคจริงๆ แถมได้รองชนะเลิศอีก ไม่น่าเชื่อนะเนี่ย

เหลือสองคนสุดท้ายกับนัททิว

ฉันไปหาคลิปเก่าไนบ้านมาดู ได้เห็นว่าน้องรอนเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมากๆ ที่บ้านเขาค่อนข้างลำบาก เขาไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่อยู่ม.ต้น แต่เขาไม่ได้มองความยากลำบากนั้นเป็นอุปสรรคในชีวิตเลย น้องเคยพูดในคลาสแอ็คติ้งว่า "ขอบคุณความลำบาก เพราะความลำบากสร้างคน" น้องรอนสอนอะไรฉันเยอะเลยนะเนี่ย

แชมป์และรองแชมป์ เอเอฟห้า

ตอนนี้น้องฉายแววเต็มตัวแล้ว หน้าตาก็ดูดีขึ้นมาก ไม่น่าเชื่อว่าภายในเวลาสามเดือนจะทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ฉันก็คงติดตามผลงานของน้องไปเรื่อยๆ

อืม ถ้าจะถามว่าตอนนี้น้องแจ๊คหายไปไหนแล้ว อืม ก็ความรู้สึกมันซาๆไปตั้งนานแล้วล่ะ บ้าอยู่พักนึง ตอนนี้ก็เฉยๆแล้วล่ะ ฉันก็งี้แหละ เบื่อง่าย ฮิฮิ

ก็ของเค้าดีจริงนิ

The Return of me Part II

2008-08-11T23:55:00.000-07:00

กลับมาเล่าถึงชีวิตฉันหลังจากหายป่วยดีกว่า เอาเรื่องอะไรดีล่ะ ...

อ้อ วีน้องที่สนิทกันที่อยู่เยอรมนีกลับมาเที่ยวเมืองไทย แต่คราวนี้ไม่ได้มาคนเดียว หนีบหนุ่มเยอรมันมาด้วยหนึ่งคน เนื่องจากวีมีเวลาน้อยมาก ฉันเลยไปเจอเขาวันสุดท้ายก่อนเขาจะกลับ ที่บ้านพาวีไปทานข้าวที่ตึกใบหยกสอง ฉันก็เพิ่งเคยไปครั้งแรกอะ อยากบอกว่าวิวดีมากๆ อาหารก็อลังการ เป็นบุฟเฟ่นานาชาติ ฉันงงจนไม่รู้ว่าจะเริ่มกินอะไรก่อนดี สุดท้ายก็กินไม่ได้ทั่วหรอกเพราะว่าเยอะมาก ฉันได้คุยกับวีพอสมควร ฉันตั้งใจว่าปีหน้าจะไปเยี่ยมวีกับแม่ที่เยอรมนี คงถือโอกาสแวะไปประเทศใกล้เคียงด้วย

เรื่องงาน ตอนนี้โปรเจ็คก็ใกล้เสร็จแล้ว ดีใจจัง ตอนแรกคิดว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย หลังจากนี้ก็คงมีอะไรให้ทำอีก แต่ฉันว่ามันก็คงไม่หนักเท่าโปรเจ็คอีกแล้ว

นอกเรื่อง ตอนนี้ที่ทำงานเปลี่ยนโต๊ะใหม่ ยังไม่ชินกับมันเลย ฉันว่าตัวเก่าดีกว่านะ

อ้อ นี่ก็ครบรอบหนึ่งปีของ blog นี้แล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะถูลู่ถูกังเขียนมาได้ถึงปีนะ แม้ว่าจะหายไปบ้าง ปีต่อไปจะพยายามมาเขียนให้สม่ำเสมอกว่านี้

ไปดีกว่า โฮะโฮะ

The Return of me Part I

2008-08-11T22:46:00.002-07:00

ห่างหายจากการอัพบล็อกกว่าสองเดือน สาเหตุนั้นเกิดจากความขี้เกียจบวกกับมีเรื่องอะไรเข้ามาเยอะแยะไปหมด เป็นระยะเวลาสองเดือนที่เหมือนเป็นเวลาหนึ่งปีเลยนะ วันนี้เลยถือโอกาสรวบยอดสรุปเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา

เมื่อเดือนมิถุนา ฉันได้มีโอกาสไปนอนโรงพยาบาลครั้งแรกเพราะป่วยเป็นไข้เลือดออก ฟังดูน่าภูมิใจนะ แต่ที่ไหนได้ตอนป่วยนี่เกือบตาย ตอนแรกไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็น มันเริ่มจากอาการเหมือนเป็นไข้นิดหน่อยในวันเสาร์ พอวันอาทิตย์ตอนเช้านี่ลุกไม่ขึ้นเลย แปลกมาก รู้เลยว่าไม่น่าเป็นไข้ธรรมดา เพราะขนาดเดินลงข้างล่างยังเหนื่อยมากๆ กอล์ฟเลยพาไปโรงพยาบาล ได้ยาแก้หวัดมาชุดนึง หมอบอกว่าถ้าอีกสามวันไข้ยังไม่ลดให้มาเจอะเลือดดู ฉันก็นอนซม กินอะไรไม่ลงเลย แถมมีอาการท้องเสีย และอาเจียนด้วย ถึงกับซีดทีเดียว ฉันพักอยู่บ้านจนถึงวันพุธ สงสารจุ๊บๆเหมือนกันเพราะช่วงนั้นงานเยอะมาก พอวันพฤหัสก็กัดฟันไปทำงาน รู้เลยว่าเบลอสุดๆ ยังไม่หายเพลียเท่าไร แต่เริ่มทานได้แล้ว พอวันศุกร์ทีนี้ละตัวเริ่มเป็นจ้ำๆ รู้เลยว่าสงสัยเจอแจ๊คพ๊อตจริงๆ เลยขอลางานไปเจอะเลือด วันนั้นปิด Payroll วันแรกพอดี สงสารจุ๊บๆมาก ต้องทำงานคนเดียว พอเจาะเลือดเสร็จ คุณหมอก็บอกผลว่าเป็นจริงๆ เกล็ดเลือดต่ำกว่า1 แสน หมอบอกให้ admitเลยนะครับ คือว่าไม่ได้ตั้งตัวเลย คุณพยาบาลก็เอาเอกสารมาให้เซ็นต์เป็นการยินยอมให้ตัวเองรับการรักษาพยาบาล แล้วคุณพี่รถเข็นก็พาฉันขึ้นไปชั้น 11 เป็นห้องเดี่ยว สภาพดีทีเดียว คุณพยายาบาลเริ่มเจอะโน่น วัดนี่ ฉันต้องให้น้ำเกลือด้วยเพราะว่าเลือดข้นมาก การที่ต้องหิ้วน้ำเกลือไปไหนต่อไหน รวมถึงเวลาเข้าห้องน้ำมันไม่สนุกเลยนะ

การนอนโรงพยาบาลให้ประสบการณ์แปลกใหม่เหมือนกันนะ ฉันไม่กลัวนะแม้ว่าจะต้องนอนคนเดียว แต่ฉันว่ามันน่าเบื่อมากกว่าเพราะวันๆทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่นั่งดูทีวี ดูจนติดหนังเกาหลีทางช่องเจ็ด แม่มดยูฮีต้องไปหาแผ่นมาดูเลย ตอนนั้นอาการของฉันมันดีขึ้นเยอะแล้ว เยอะกว่าตอนหยุดอยู่บ้านมาก เลยรู้สึกเหมือนจับเอาคนสบายดีมาอยู่เฉยๆ แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ต้องดูเอเอฟผ่านทางช่องเก้า รำคาญโฆษณาจริงๆ ทำให้เสียอรรถรถการดู แถมช่วงคอมเมนต์ก็หายไปหมด

หะมู หะตู หะออ และพี่กุงมาเยี่ยมด้วย จุ๊บๆก็จะมาแต่ฉันบอกว่าไม่ต้องเพราะว่าวันอาทิตย์ก็จะกลับบ้านแล้ว พอผลเลือดวันอาทิตย์ออก ปรากฎว่าเกล็ดเลือดเพิ่มขึ้นแล้ว ฉันก็ขอกลับบ้านทันที เบื่อที่จะต้องหิ้วน้ำเกลือไปๆมาๆอีกแล้วล่ะ

วันรุ่งขึ้นฉันไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ป่วยจะแย่เมื่ออาทิตย์ก่อน มีแต่คนบอกว่าฉันฟื้นตัวเร็วมาก ปกติเขาป่วยกันสองอาทิตย์กว่าจะหาย ฉันก็ว่างั้นแหละ คงโชคดีมั้ง

อาการของฉันค่อยๆหายเป็นปกติ แต่มีอาการหดหู่เข้ามาแทน ไม่รู้เป็นอะไร จู่ๆก็รู้สึกเบื่อมากๆ ไม่อยากทำงาน กุ๊กบอกว่ามันเป็นอาการหลังจากฟื้นไข้ มันก็เพิ่งเป็นเหมือนกัน ฉันก็เลยขอลาหยุดหนึ่งวัน แล้วชวนเจ้ากุ๊กไปดูหนัง แล้วก็ช๊อปปิ้งทั้งวัน หมดเงินไปหลายเลย แต่ก็ดีขึ้นนะ

ตอนนี้ก็สบายดีแล้วล่ะ แต่ไม่อยากเป็นอีกแล้วนะไอ้ไข้เลือดออกเนี่ย ครั้งเดียวก็เกินพอ

Wedding MV no.2

2008-05-11T03:13:00.000-07:00

และแล้วก็ได้มีโอกาสทำเอ็มวีให้กับน้องแอน น้องที่ทำงานที่กำลังจะแต่งงานอีกแล้ว

ขอบอกว่าคอนเซ็ปท์คราวนี้คิดอย่างด่วนมาก ถ่ายทำก็เร็ว เบ็ดเสร็จใช้เวลาแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น

ตอนที่คิดเรื่องราวที่จะนำเสนอ ฉันพยายามคิดถึงอะไรที่ยังไม่เคยทำมาก่อน ซึ่งก็ค่อนข้างยากทีเดียวเพราะส่วนใหญ่มุขอะไรที่ฉัมีฉันก็ขุดมาใช้ตั้งแต่ทำเอ็มวีที่แล้วเสียหมดสิ้น

สุดท้ายไอเดียที่ฉันได้คือ น่าจะถ่ายแบบ outdoor ในสวนสาธารณะ ว่าแต่ที่ไหนดีล่ะที่ไม่ต้องขออนุญาตอะไรให้ยุ่งยาก และอยู่ใกล้ออฟฟิศด้วย เพราะต้องถ่ายช็อตเด็ดของพี่ก้องแฟนน้องแอน

สรุป เอาสวนลุมนี่แหละ

วันเสาร์ คณะถ่ายทำซึ่งประกอบด้วยฉันและพี่กุงมาถึงที่ตึกตั้งแต่หกโมงสี่สิบห้า แอนกับพี่ก้องมาตรงเวลามาก ฉันอยากรีบถ่ายเพราะไม่แน่ใจในสภาพอากาศ โชคดีที่เช้าวันนั้นอากาศดีทีเดียว

การถ่ายทำราบรื่นดีมาก แอนนี่โปรจริงๆ กล้าทำกล้าร้อง ฉันก็ถ่ายวีดีโอลูกเดียว ไม่สนใจอาเจ็กอาแปะอาซิ่มที่มาออกกำลังกายที่สวนลุมเลย

พอสักเก้าโมงเราก็เคลื่อนทัพไปยังตึกหรินทรเพื่อถ่ายฉากในออฟฟิศต่อ พอสิบโมงก็ยุติ

การตัดต่อใช้เวลาสั้นมาก พอทำออกมาแล้วแอนกับพี่ก้องก็ชอบ เลยแทบไม่ได้แก้ไขอะไรเลย

วันฉายจริงคือวันแต่งงานแอน ฉันก็แอบวิตกนิดหน่อยว่าตอนฉายจะมีปัญหาอะไรมั้ย แต่สุดท้ายก็ราบรื่นดี

สำหรับเอ็มวีแงงานนี่คงเป็นงานสุดท้ายที่จะทำแล้วล่ะ ฉันอยากลองทำอย่างอื่นดูบ้าง แต่ก็ไม่แน่เหมือนกันเพราะฉันเป็นคนใจอ่อนนะสิ ถ้าเป็นคนที่สนิทๆมาขอ ฉันอาจหวนมาจับกล้องอีกก็เป็นได้นะ

เกาะหมาก ทริปแบบขำๆ

2008-05-04T03:52:00.000-07:00

ถ่ายจากมุมท่าเรือ

พวกเพื่อนๆเซ็นต์โยของฉันวางแผนจะไปเกาะหมากกันตั้งแต่ต้นปี แต่มาคุยกันจริงๆจังๆเมื่อสองเดือนก่อน

มันเป็นการเดินทางที่หฤหรรย์จริงๆ

เรานัดเจอกันที่สถานีขนส่งเอกมัยตอนห้าทุ่ม รถทัวร์เชิดชัยออกจากสถานีตรงเวลาเผงคือห้าทุ่มครึ่ง พอขึ้นรถฉันก็นอนเลย นอนไม่ค่อยสนิทหรอก แต่ก็พอได้งีบบ้าง

พวกเราถึงท่ารถจังหวัดตราดตอนตีสี่ พอรู้จากแหม่มว่าต้องรอเรือรอบสิบโมงเช้า อีกตั้งหกชั่วโมง เท่ากับเวลานั่งรถมาจากกรุงเทพเลยนะเนี่ย แล้วจะทำอะไรดีเนี่ย

ฉันก็นั่งๆ เดินๆ ออกไปหาของกินที่ตลาด ไปเซเว่น รอตักบาตร ฝนก็ตกพร่ำๆเสียด้วย อากาศไม่ดีเลยแฮะ

เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ พอได้เวลาใกล้สิบโมง เราก็นั่งรถสองแถว (ซึ่งคนขับนั่งเฝ้าพวกเราตั้งแต่ตีห้า ไม่ยอมไปไหนเลย )ไปยังท่าแหลมงอบ เพื่อขึ้น speed boat ชื่อลีลาวดี ไปยังเกาะหมาก ซึ่งใช้เวลาประมาณ 45 นาที

โอ นี่เป็นการนั่ง speed boat ครั้งแรกของฉัน คนขับก็ซึ่งมาก ไม่รู้จะรีบไปไหน เผอิญว่าฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ค่อยดีเท่าไร ฝนก็ตกตลอด พอขึ้นเรือฉันเลยเปียกไปแถบนึง

ที่พักของเราชื่อ Koh Mak Cococape เป็นบ้านพักสองชั้นสไตล์ธรรมชาติแบบชาวเกาะ แต่ก็หรูหราน่ารักทีเดียว พวกเราสิบสองคน อยู่กันสามห้องที่สามารถเดินทะลุถึงกันได้

น่าเสียดายที่ฝนตกตลอดสามวันที่ไป ทำให้ไม่ได้ไปร่วมโปรแกรมดำน้ำกับเขา แต่ฉันเชื่อว่าสิ่งที่พวกเราได้จากทริปนี้ไม่ธรรมดาทีเดียว

ดูได้จากรูปที่ถ่ายตลอดสามวัน ไม่ธรรมดาจริงๆ

แม่บ้านจำเป็นช่วงวันหยุดสงกรานต์

2008-04-13T22:25:00.000-07:00

สงกรานต์ปีนี้นอกจากจะไม่ได้ไปไหนแล้ว แถมยังจะต้องเป็นแจ๋วอีก เพราะว่านวลขอกลับบ้านเกือบสิบวัน หลังจากต่อรองวันกลับอยู่นาน ฉันก็ยอมให้เขาไป แต่ฉันเองก็แอบกังวลเหมือนกัน เพราะนวลไม่เคยกลับบ้านมาหลายปีแล้ว แต่ก่อนก็ยังมีแม่บ้านสองคนเสมอ นี่หมายความว่าฉันกับน้องชายต้องดูแลทำความสะอาดบ้านและหากินเองจนกว่านวลจะกลับ ส่วนตัวฉันเองฉันน่ะเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว แต่เจ้าน้องชายสิ แอบอดห่วงไม่ได้ ไหนจะมิมิอีก

ฉันเลยต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ตื่นแต่เช้าไปตลาด ซื้อของกินมาให้น้อง ทำความสะอาดห้อง ล้างห้องน้ำ เจ้าน้องชายก็ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียง ช่วยล้างจาน เอาขยะไปทิ้ง ถูพื้นด้วย ไม่น่าเชื่อนะเนี่ยว่าจะทำได้

ผ่านไปครึ่งทางแล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าไปทำงานแล้ว น้องต้องอยู่บ้านคนเดียว ฉันหวังว่าเราสองคนจะอยู่รอดปลอดภัยจนกว่านวลกลับมานะ

สัปดาห์แห่งการกิน

2008-03-30T04:03:00.000-07:00

ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมามีแต่เรื่องกินเป็นหลักจริงๆ

เมื่อวันที่ 23 ไปไหว้เช็งเม้งมา ที่บ้านเลยมีของกินเพียบ ทั้งหมูเห็ดเป็ดไก่ แกงฮังเลฝีมือตั่วโกว รู้ๆอยู่ตั่วโกวก็ทำอาหารอร่อยจะตาย ฉันเลยกินเต็มเหนี่ยวอยู่หลายวันจนเอียนเป็ดไก่ไปเลย

ช่วงสองอาทิตย์นี้ที่เซ็นทรัลพระรามสามมีเทศกาลไอศครีม ฉันก็ไปวนเวียนอยู่ที่นั่นหลายวัน ทั้งชิมทั้งซื้อกิน อิ่มไปเลยทีเดียว ตอนแรกตั้งใจรอกินไอศกรีมบุฟเฟ่ราคาพิเศษตอนหกโมงครึ่ง ปรากฎว่าคนรอเป็นหางว่าว เลยเปลี่ยนใจซื้อกินก็ได้ แล้วก็ซื้อไอศกรีมของฟาร์มโชคชัยกลับบ้าน

วันพุธมีนัดทานอาหารเสปนกับเพื่อน อยู่แถวเพลินจิต ราคาใช้ได้ทีเดียว บรรยากาศก็โอเคนะ ดูเงียบๆ ส่วนอาหารก็จัดว่าอร่อยนะ ทั้งสลัด ปาเอย่าทะเล ซึ่งมาเป็นกะทะใหญ่เชียว เพื่อนๆของฉันสั่งไม่ยั้งเลยเพราะหิว ส่วนฉันก็กินไปเยอะทีเดียวเพราะอร่อยมาก ทำให้คิดถึงตอนอยู่ที่บาร์เซโลน่าจัง

วันเสาร์ไปกินบุฟเฟ่ติ่มซำที่โรงแรม Miracle Grand ดอนเมือง พอไปถึงดันไปจ๊ะเอ๋กับประชุมพรรคการเมืองหนึ่ง แถมยังเจอเหล่าบรรดาแกนนำพรคที่ร้านอาหารอีก ฮิฮิ บทสนทนาเลยงดเรื่องการเมือง เปลี่ยนไปคุยเรื่องอิมซังอ๊กแทน ว่าแต่ติ่มซำที่นี่อาหารอร่อยมากๆเลย เท่าที่ฉันเคยกินมาฉันชอบที่นี่มากที่สุด นอกจากติ่มซำก็จะมีของทอด เช่น ปอเปี๊ย ราดหน้า โห ที่ฉันประทับใจที่สุดคงเป็นซาลาเปาไส้ครีมซึ่งมาเป็นอย่างสุดท้าย แต่หอมอร่อยที่สุดเลย ขนาดอิ่มแล้วนะเนี่ยยังอยากกินอีกเลย สรุปวันนั้นกินไปเยอะมากๆ

วันอาทิตย์ เราทั้งครอบครัวยกโขยงไปกินที่ร้านของพี่ชายที่แถว ม กรุงเทพ รังสิต ซึ่งเป็นร้านที่เขาหุ้นกับเพื่อน ร้านชื่อ CEO อืม ไม่ได้หมายถึงตำแหน่งเจ้าของบริษัทอะไรหรอก มันเป็นชื่อกลุ่มของเพื่อนเขาน่ะ พวกเราไปถึงก่อนเวลาร้านเปิดปกติ ร้านมีสามชั้น แต่เปิดแค่สองชั้นก่อน เป็นสไตล์นั่งพื้น อาหารก็เป็นกับข้าวไทยๆและก็กับแกล้ม พ่อบอกว่าใช้ได้นะ ฉันก็ว่าโอเค

ผลพวงของการกินไม่ยั้งทำให้ฉันน้ำหนักขึ้นแตะตัวเลขสูงสุดในรอบสองปี นับตั้งแต่กลับจากเยอรมนี เศร้าจริงๆ

เกือบจะได้ทำดีแล้วเชียว

2008-03-26T04:46:00.000-07:00

วันนี้ตั้งใจจะไปบริจาคเลือดเป็นครั้งที่สี่ แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง เพราะเลือดของฉันจาง ที่จริงมันจางนิดหน่อยเอง ไม่รู้เป็นเพราะดื่มน้ำเตรียมไปเยอะเกินรึเปล่า หรือไม่ก็ช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะส่งผลได้ขนาดนั้น คุณพยาบาลให้ยาธาตุเหล็กมา6ถุง ฉันตั้งใจว่าจะลองกินทุกวันและนอนพักผ่อนเยอะๆ อีก สองอาทิตย์จะลองไปใหม่

ฉันไม่ถึงกับเสียความตั้งใจหรอก แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยและก็แอบสงสัยว่าทำไมจู่ๆเลือดจาง แต่ก็ดีนะ พอลองหาข้อมูลดูมันทำให้ฉันเข้าใจมากขึ้นว่าภาวะเลือดจางเกิดขึ้นได้ถ้าเราพักผ่อนไม่เพียงพอ ยาบำรุงที่เขาให้ก็ควรจะกิน ปกติฉันไม่ค่อยทานเลย กินอยู่วันเดียวก็เลิก สงสัยคราวนี้คงต้องเชื่อคุณพยาบาลซะแล้ว

วันนี้ได้รับอีเมลเกี่ยวกับไดอารี่ของอาจารย์เอแบคที่กระโดดตึก อ่านแล้วฉันก็ปลงนะ เขาคิดว่าแฟนคือทั้งชีวิตของเขา พอแฟนขอเลิกก็ทนไม่ได้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

น่าเสียดายชีวิตของเธอมาก เพียงเธอระลึกได้ว่าที่จริงก่อนที่เธอจะเจอเขาคนนั้น เธอก็เคยอยู่คนเดียวได้ มีชีวิตที่ปกติสุขดี เธอจะไม่รู้สึกเลยว่าขาดเขาแล้วเธอจะไม่สามารถทนได้
คนเรามักคาดหวังกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง วาดฝัน จินตนาการไปเรื่อย แต่พอสิ่งนั้นมันพังทลายไปก็เกิดอาการรับไม่ได้ ผิดหวัง เสียใจ

ฉันเข้าใจแล้วล่ะ ทำไมพุทธศาสนาถึงเน้นกับการปล่อยวาง ก็เพราะทุกสิ่งในโลกมันเป็นสิ่งสมมติทั้งสิ้น และสิ่งต่างๆหล่านี้มันเป็นไปตามกฏของไตรลักษณ์ คือ ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลง
วันนี้เราเป็นคนรักกัน พรุ่งนี้อาจไม่ใช่อีกแล้ว รอบๆตัวเราเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ถ้าเรายอมรับสภาพการเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ย่อมหมายถึงเรากำลังต่อต้านความจริงข้อนี้อยู่ เราก็จะรู้สึกฝืน และทนไม่ได้

ยิ่งปล่อยวางได้มากเท่าไร ชีวิตก็ย่อมเป็นสุขได้เร็วเท่านั้น

เทศกาลเช็งเม้ง และเรื่องอื่นๆ

2008-03-23T21:30:00.000-07:00

ครบรอบอีกหนึ่งปีของเทศกาลเช็งเม้งอีกแล้ว ปีนี้ถือว่าไปไหว้เร็วกว่าปกติเพราะมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น ทำให้ต้องเลื่อนขึ้นมาเร็วขึ้นหนึ่งอาทิตย์
เราออกจากบ้านกันแต่เช้าเหมือนเดิม ประมาณเกือบๆหกโมงเช้า ไปถึงสุสาน 8 โมงพอดี ไหว้ถึง 10 โมงก็เก็บของ กลับถึงบ้านก็เกือบๆบ่ายโมง อากาศนี่ร้อนใช้ได้เลย ทำเอาสลบไปเลยเมื่อกลับถึงบ้าน

อยากจะเขียนอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่ประสบมาสักหน่อย ฉันเป็นคนที่เชื่อเรื่องของบาปบุญคุณโทษและเรื่องเวรกรรมมาตั้งแต่เด็กแล้ว อาจเป็นเพราะแม่สอนฉันเรื่องนี้บ่อยๆ แม่บอกว่าถ้าเราจิตใจดี มีเมตตา ช่วยเหลือคนบ่อยๆโดยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน เมื่อถึงคราวที่เราลำบาก ฟ้าก็จะส่งคนมาช่วยเรา

ฉันเคยประสบด้วยตัวเองหนนึงตอนที่ยังอยู่เยอรมนี ตอนที่ฉันจะย้ายบ้าน ตอนนั้นฉันมืดแปดด้านจริงๆ เพราะไม่รู้จะจัดการกับของอย่างไร จะขนไปยังไง จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน ไม่รู้จะไปขอความช่วยเหลือจากใคร ยอมรับเลยว่าเครียดมาก เพราะมีเวลาแค่สองอาทิตย์เอง จู่ๆพี่ที่ฉันรู้จักคนนึงก็พาคนมาช่วยฉันโดยที่ฉันไม่ทราบเรื่องเลย ตอนนั้นฉันดีใจสุดๆ ซาบซึ้งในน้ำใจของพี่เขามากๆ

หนที่สองเพิ่งจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้เอง ขณะที่ฉันกำลังมืดแปดด้านเรื่องบ้าน ฟ้าก็ส่งคนมาช่วยฉัน นึกๆไปแล้วมันก็ตลกดีนะ จะว่ามันเป็นเหตุบังเอิญก็ไม่เชิง ฉันนึกถึงคำที่คุณดังตฤณเขียนในหนังสือเอาไว้ว่า ความบังเอิญไม่มีในโลก มีแต่เหตุผลที่คนเราไม่รู้

ฉันรู้เพียงว่าฉันไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยเอาเปรียบใคร เวลาใครมาขอความช่วยเหลือ ฉันก็ช่วยเท่าที่จะทำได้ ฉันไม่ได้หวังว่าเขาจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณ หรือสิ่งที่ฉันทำให้ ฉันว่าของแบบนี้อยู่ที่บุญกรรมของเจ้าตัวเขาเอง ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องไปทุกข์ร้อนอะไร

ตอนนี้ฉันกำลังเผชิญหน้ากับคนที่เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ คนที่ไม่เคยใส่ใจในความทุกข์ร้อนของผู้อื่น คนที่อัตตาสูง แต่คุณธรรมต่ำมาก คนที่เอาเปรียบผู้คนรอบข้าง คนที่ไร้สัจจะ ไม่น่าเชื่อว่าทั้งหมดจะรวมอยู่ในคนนเดียวนะเนี่ย

ฉันได้แต่หวังว่าจะหมดกรรมกับคนผู้นี้โดยเร็ว ที่ผ่านมาฉันอาจจะติดหนี้กรรมเขามารึเปล่าก็ไม่อาจทราบได้นะ เอาเป็นว่าขอให้มันหมดไปในชาตินี้เถอะ ฉันไม่อยากเจอคนแบบนี้อีกแล้ว

เรื่องของดวง

2008-03-14T00:56:00.000-07:00

หมู่เกาะโบรา โบร่า สวยจังเลย

ช่วงนี้มีคนถามฉันเรื่องหมอพีร์มากเหลือเกิน หลังจากที่ฉันได้แนะนำพี่ที่ทำงานคนนึงไป ที่จริงฉันไม่ได้แนะพี่เขาจริงๆจังๆหรอก แต่แค่แนะแบบอ้อมๆโดยการให้หนังสือของหมอพีร์ไปอ่านก่อน ฉันเดาได้แหละว่าพี่เขาคงจะสนใจอยากจะดูแน่เลย

ตอนที่เอาหนังสือให้หมอพีร์เซ็นต์ เขาถามฉันว่าจะเอาไปให้ใครเหรอ ฉันตอบไปว่าไว้เอาไปแจกคนอื่นค่ะ ตอนนั้นฉันก็ยังไม่มีไอเดียว่าจะให้ใครหรอก แค่คิดว่าเจอใครที่เหมาะก็จะให้ละกัน

ฉันว่าของแบบนี้ต้องเป็นคนที่เชื่อเรื่องกรรมระดับหนึ่งถึงจะสนใจ เพราะหมอพีร์ไม่ใช่ประเภททำนายอนาคตได้แม่นยำแบบน่าใจหาย แต่เขาจะอธิบายสาเหตุของกรรมเก่าซึ่งส่งผลมายังชีวิตปัจจุบันมากกว่า สิ่งที่เราได้คือความเข้าใจว่าทำไมแต่ละคนถึงมีชีวิตที่ต่างกัน มีปัญหาที่ต่างกัน มีนิสัยและความคิดที่ต่างกัน สำคัญคือหมอพีร์ย้ำเสมอว่าเราสามารถเปลี่ยนดวงชะตาเราได้ โดยต้องอาศัยบุญที่ทำในปัจจุบันมาช่วย รวมถึงการเปลี่ยนความคิดให้เป็นคนปล่อยวางได้ง่าย ให้อภัย และยึดมั่นในศีลทุกข้ออย่างหนักแน่น

ฉันค่อนข้างเชื่อในเรื่องนี้เพราะฉันลองมากับตัวแล้ว ภายในหนึ่งปีที่ผ่านมาหมอพีร์บอกว่าฉันดีขึ้น 50%แล้ว ฉันเองก็พอรู้สึกได้ว่าจิตใจดีขึ้นมาก ไม่หดหู่ง่ายเหมือนแต่ก่อน ปล่อยวางได้เร็วขึ้น ไม่คิดมาก ไม่คาดหวังอะไรมากมาย

สำหรับฉันคงไม่คิดจะไปหาหมอดูคนไหนอีกแล้วล่ะ ที่จริงฉันไม่ค่อยชอบดูดวงเท่าไรหรอก หมอพีร์นี่แหละถูกจริตที่สุดแล้ว คุยด้วยแล้วสบายใจ

สำหรับคนอื่นๆ ฉันก็แนะนำแบบกลางๆไป อย่างที่บอก การทำนายแบบนี้อาจจะเหมาะกับบางคน แต่ไม่เหมาะกับอีกหลายคน คงต้องคิดเอาเองว่าแบบนี้เหมาะกับเรารึเปล่า

สุขสันต์วันเกิดปีที่ 29

2008-03-07T00:21:00.000-08:00

วันเกิดปีนี้ออกจะเป็นปีที่แปลกสักหน่อย เพราะฉันรู้สึกเฉยๆกับมันมาก
ไม่รู้สิ ฉันว่าปีๆนึงมันผ่านไปเร็วนะ แป๊ปเดียวถึงวันเกิดอีกแล้ว แต่ปีนี้ก็มีเรื่องให้น่าดีใจนะเพราะมีเพื่อนที่ไม่ได้คุยกันนานหลายคนโทรมาอวยพรวันเกิด แปลกใจเหมือนกันที่ยังมีคนจำวันเกิดเราได้ด้วยแฮะ ปกติฉันเองเป็นคนจำวันเกิดใครไม่เก่งซะด้วย เลยแปลกใจเป็นธรรมดาที่ยังมีคนจำวันเกิดของฉันได้

ปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่อายุของฉันมีเลขสองนำหน้า บางคนบอกว่ามันสำคัญสำหรับผู้หญิง เพราะมันเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะหาแฟนแต่งงานก่อนอายุสามสิบ บอกตามตรงเลยนะว่าฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไร ฉันไม่คิดว่าคนที่แต่งงานก่อนสามสิบจะมีความสุขมากกว่าคนที่แต่งงานหลังสามสิบ สำหรับฉัน ผู้หญิงอายุสามสิบดูเป็นผู้หญิงที่มั่นคงจะตายไป ไม่ชวนกันทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระ ดูเป็นคนสุขุมและมีเหตุผล ว่าแต่ตัวฉันเป็นถึงขั้นนั้นรึยัง คำตอบคือยังไม่ซะทีเดียว แม้ว่าฉันจะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น อดทนมากขึ้น มองอะไรๆเปลี่ยนไปบ้าง แต่ฉันก็ยังมีนิสัยอีกหลายอย่างยังแย่อยู่

ตอนนี้ฉันรู้ตัวเลยว่าตัวเองยังไปไม่ถึงเป้าหมายของการเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นอย่างที่หมอพีร์ได้แนะนำไว้ หนึ่งปีที่ผ่านมาฉันทำได้ประมาณห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เหลืออีกหนึ่งปีคือปีนี้แหละที่ฉันต้องพยายามทำต่อไปอีก เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้

ปีนี้ฉันคงยังต้องเจอเรื่องอะไรอีกมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องบ้าน ฉันหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยสอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น มีสติมากขึ้น มีทัศนคติที่ดี รู้จักปล่อยวางอะไรมากขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นพื้นฐานที่ดีในชีวิตของฉันต่อไปในภายหน้า

จบตำนานพ่อมดน้อย Harry Potter

2008-02-29T04:54:00.000-08:00

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ซื้อ Harry Potter ยกชุดมาเมื่อเสาร์ที่แล้ว

ฉันคิดไว้นานแล้วว่าเมื่อไรที่มันออกครบ 7 เล่ม ฉันจะซื้อมาเก็บไว้ยกชุด ทีแรกฉันตั้งใจจะไปซื้อที่ร้านของนานมีเพราะได้ส่วนลดเยอะกว่าร้านทั่วๆไป แต่ก็ไม่ได้ไปสักที บังเอิญว่าฉันไปเจอชุดปกแข็งที่ร้านการ์ตูนบนเซ็นทรัลลด 20 % เหมือนกัน แถมวันนั้นเอารถไปล้างพอดี ก็เลยตัดสินใจซื้อเลยดีกว่า เบ็ดเสร็จ สองพันแปดร้อยกว่าๆ

ฉันใช้เวลาหนึ่งวันอ่านเล่มสุดท้ายแบบรวดเดียวจบ ซึ่งฉันว่ามันเป็นเสน่ห์อย่างนึงของหนังสือชุดนี้นะ คือเมื่อเริ่มอ่านแล้วมันทำให้วางไม่ลงจริงๆ แต่ละตอนผูกปมให้คนอ่านอยากรู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป

เล่มสุดท้ายนี้เปิดเผยเรื่องราวความลับต่างๆ ซึ่งเป็นเสมือนกุญแจของเรื่องราวทั้งหมด ฉันคงไม่เล่าในนี้หรอก เพราะมันเยอะมาก เอาเป็นว่าเล่มจบนี้ทำให้ฉันรู้สึกเลยว่าคนเราทุกคนมีทั้งด้านดีและด้านมืด ไม่มีใครที่เลวสุดโต่ง (ยกเว้นลอร์ดโวลเดอมอร์ตคนนึง) หรือดีสุดขั้ว แม้แต่ดัมเบิลดอร์ที่ดูเหมือนจะperfectเหลือเกิน ก็ยังมีช่วงชีวิตที่มืดมนเหมือนกัน (รวมถึงความจริงอันน่าตกใจที่ว่าดัมเบิลดอร์เป็นเกย์ด้วย)

พออ่านเล่มนี้จบ ฉันก็เอาเล่มแรกๆกลับมาอ่านใหม่ จำได้ว่าสองเล่มแรกอ่านตอนทำงานอยู่ Siemens แน่ะ นานมากทีเดียว บางตอนก็ลืมๆไปแล้วล่ะ ต้องมารื้อฟื้นกันใหม่

ฉันว่าในบรรดา7 เล่ม เล่มที่ทรมานจิตใจที่สุดคงเป็นเล่มที่ 5 The Order of Phoenix เพราะหนามากๆ พักกว่าหน้าได้มั้ง แต่อย่างไรฉันก็อ่านรวดเดียวจบเหมือนกัน รู้สึกว่าใช้เวลาประมาณสองวันสองคืนได้มั้ง

ฉันยอมรับเลยนะว่าคนแต่งนี่เก่งจริงๆ ปกติฉันใช่จะชอบอ่านนิยายหรือวรรณกรรมสักเท่าไร แต่เรื่องนี้นี่ทำให้ฉันวางไม่ลงทุกเล่มเลย ฉันชอบการผูกเรื่อง ปริศนา มุขตลก และสาระที่สอดแทรกอยู่ในหนังสือเล่มนี้ เขาทำได้ดีมากๆ

อย่างที่ได้บอกไปแล้วว่าไม่มีใครที่สมบูรณ์ไปซะทุกอย่าง ขึ้นชื่อว่าเป็นปุถุชนแล้ว เป็นธรรมดาที่จะมีทำผิดพลาดไปบ้าง อยู่ที่ว่าเราจะยอมรับมันได้มากแค่ไหน

ไม่น่าเชื่อว่าวรรณกรรมเด็กจะแฝงคำสอนได้ลึกซึ้งเพียงนี้ เอ หรือว่าฉันคิดมากไปเองหว่า

My Valentine Day

2008-02-20T03:52:00.000-08:00

ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องวันวาเลนไทน์ให้ตรงวัน นี่ก็ล่วงเลยมากว่าหนึ่งอาทิตย์แล้ว ก็ช่วงที่ผ่านมาฉันยุ่งทีเดียว เลยไม่มีเวลานั่งเขียนจริงๆจังๆซักที

ที่อยากจะเขียนก็ใช่ว่าจะมีอะไรพิเศษเกิดขึ้นในปีนี้หรอก ชีวิตของฉันมันยังไม่มีอะไรหวือหวาในเรื่องนี้เท่าไร สำหรับฉันมันก็แค่วันทำงานวันนึงที่ยุ่งจริงๆ แถมรถก็ยังติดอีกต่างหาก ต้องรอจนดึกกว่าจะได้กลับบ้าน

ตลกดี ฉันกับน้องอีกคนที่ทำงานระลึกได้ว่าปีที่แล้วก้เหลือเราสองคนแบบนี้แหละในออฟฟิศคืนวันวาเลนไทน์ เมื่อปีก่อนเราพูดติดตลกกันว่า นี่จะเป็นปีสุดท้ายที่เราจะนั่งหงอยแบบนี้

ผ่านมาปีนึงเร็วจริงๆ ทว่าสถานการณ์ยังคงเหมือนเดิม เราเลยคุยกันเหมือนเดิมว่าปีหน้าจะไม่เอาอีกแล้ว

ฉันแอบเห็นสาวๆหลายคนในที่ทำงานฉันได้ดอกไม้ โห ได้ข่าวว่าดอกไม้แพงน่าดู กุหลาบดอกนึงตั้ง 200 แน่ะ ผู้ชายบางคนนี่เจ้าบุญทุ่มน่าดูเลย

ฉันว่าผู้หญิงคงดีใจที่ได้ดอกไม้นะ มันเหมือนกับว่าตัวเองมีค่าในสายตาของอีกคนนึงเหลือเกิน
ความรักมันก็น่าตื่นเต้นอย่างนี้แหละ มีหวือหวาเป็นครั้งคราว

ในวันนี้เองเราจะสามารถเห็นความสุดโต่งของคนสองกลุ่ม พวกแรกคือคือพวกที่มีความสุขกับวันแห่งความรักนี้ คือ ได้ดอกไม้ ได้ไปดินเนอร์ หรือได้ของขวัญจากแฟน กับคนอีกพวกนึงที่เกลียดวันนี้ เนื่องด้วยเพิ่งจะอกหัก เพิ่งเลิกกับแฟน บางคนแทบอยากจะหลับข้ามวันเลยทีเดียว

สำหรับผู้ซึ่งอยู่กลางๆเช่นฉัน คือไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับวันแห่งความรักนี้ คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้คนเราสมมติทึกทักกันเอาเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นวันพ่อ วันแม่ วันครู ฯลฯ ถ้าเราจะแสดงความรักกับใคร อีแค่วันเดียวต่อปีมันไม่เพียงพอหรอก ฉันว่าทำมันทุกโอกาสเท่าที่จะทำได้ดีกว่า

แล้วการที่เราไม่มีแฟน ไม่ได้หมายความว่าเราจะแสดงความรักต่อคนอื่นไม่ได้ซะที่ไหนล่ะ อย่างน้อยๆเราก็รักตัวเรา ครอบครัวเรา เพื่อนฝูง และอื่นๆอีกมากมายได้ ทำไมจะต้องไปทุกข์กับมันด้วย

ฉันเชื่อว่าคนที่มีแฟน เขาก็สุขและทุกข์แบบคนที่มีแฟน คนโสดก็เหมือนกัน แล้วจะไปอิจฉาทำไม ไอ้ความสุขแบบหวือหวาน่ะ มันมาเร็วไปเร็ว ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่ามันจะอยู่กับเราตลอดไป

การอยู่กับตัวเองให้ได้ มีความสุขกับตัวเองเป็นสิ่งที่ประเสริฐที่สุดแล้ว เพราะมันเป็นความสุขที่มาจากข้างใน มิใช่เกิดจากปัจจัยภายนอกซึ่งเอาอะไรแน่นอนกับมันไม่ได้เลย

มาอัพเดตดวงชะตากันหน่อย

2008-02-10T08:23:00.000-08:00

เมื่อวานได้ฤกษ์ไปหาหมอพีร์เป็นครั้งที่สอง ซึ่งห่างจากครั้งแรกไปประมาณปีเศษๆ

ที่จริงเมื่อปลายปีก่อนฉันพยายามโทรนัดหมอพีร์ทีนึง แต่ทว่าคิวยาวมาก ต้องรออีกประมาณสองเดือน ฉันเลยยกเลิกความตั้งใจที่จะดู อีกทั้งชีวิตตอนนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหนักหนา พอมาต้นปี จู่ๆฉันนึกอะไรก็ไม่รู้ ลองโทรไปนัดเขาอีกรอบ ฉันบอกว่าเคยพยายามนัดแล้วทีนึงแต่ไม่สำเร็จ เขาเลยให้คิวฉันเป็นอีกสองอาทิตย์หน้า ซึ่งก็ถือว่าเร็วมากๆถ้าเทียบกับตอนโทรมาปกติ

ฉันไปดูกับพี่ชายเจ้าเก่า ตอนนี้หมอพีร์ย้ายบ้านไปอยู่ลาดพร้าว101แล้ว เลยต้องมาคลำทางกันใหม่อีกรอบ บ้านเข้าไปในซอยลึกเหมือนกัน โชคดีที่ฉันถามทางมาก่อน เลยไม่หลง

หมอพีร์บอกว่าฉันดีขึ้น 50% แล้ว ทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังใจที่ดีที่จะเปลี่ยนตัวเองต่อไปนะเนี่ย และก็ย้ำให้หาโอกาสทำบุญไปเรื่อยๆ คิดโปรเจ็คใหม่ๆหรือไอเดียอื่นๆในการทำบุญ อีกทั้งให้มีความสุขกับตัวเองมากๆ ส่วนอย่างอื่นก็ไม่มีอะไร คงต้องรอปีหน้าถึงจะมีโอกาสที่ดีในชีวิตมามากขึ้น

การไปหาหมอพีร์ฉันมักจะได้อะไรดีๆกลับมาเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน ที่ฉันไปไม่ใช่แค่เพื่อดูดวงของตัวเองหรอกนะ แต่เป็นการไปเพื่อยอมรับตัวเอง และพร้อมที่จะแก้ไขเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ไม่ดี ถ้าไม่ได้คุยกับหมอพีร์ ฉันคงไม่มีทางได้รู้จักตัวเองมากเท่านี้

ตอนนี้ฉันเห็นในสิ่งที่แต่ก่อนเราไม่เคยรู้ว่าเราเป็น และพยายามที่จะแก้ไขมันอยู่ มันอาจจะไม่ได้ผลทันทีทันใด แต่ฉันก็รู้สึกได้เลยว่าชีวิตมันดีขึ้นจริงๆ

แด่ ฮีท เลดเจอร์

2008-01-24T07:28:00.001-08:00

หลับให้สบายนะคุณฮีท

ในชีวิตฉัน พูดได้เลยว่าชอบดาราอยู่ไม่กี่คนหรอก ฉันเองก็ไม่ได้ชอบคนที่หน้าตาสักเท่าไร ส่วนใหญ่ดาราที่ชอบจะเป็นพวกมากความสามารถ เล่นบทเจ๋งๆได้กินใจ

ฉันรู้จักพ่อหนุมคนนี้จากหนังเรื่อง 10 Things I hate about you ตอนนั้นแค่สะดุดตาว่าอืม ดูเป็นพระเอกที่หน้าตาธรรมดา แต่ดูซื่อๆ ไม่กะล่อน และเซอร์ดี

หลังจากนั้นฉันก็ได้ดูผลงานเขาอีกหลายเรื่อง แต่ก็ไม่ได้ประทับใจเรื่องไหนเป็นพิเศษ

จนมาถึง Brokeback Mountain นี่แหละ เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันชอบพ่อหนุ่มคนนี้ขึ้นมาจริงๆ

ปกติฉันไม่ชอบหนังเกย์เท่าไรนะ เพราะชอบนำเสนอแต่ด้านดิบๆ แต่เรื่องนี้ขอไว้เลย ฉันอยากเรียกมันว่าหนังรักมากกว่าหนังเกย์นะ เพราะเป็นหนังที่แสดงให้เห็นถึงความสวยงามของความรัก แม้ว่าจะเป็นชายกับชายก็ตาม

ที่ฉันชอบฮีทจากเรื่องนี้เพราะฉันว่าเขาเจ๋งที่กล้าแสดงบทนี้ นี่มันไม่ใช่บทที่คนธรรมดาจะกล้าเล่นนะ แถมมีเลิฟซีนกับผู้ชายด้วย แต่เขาก็เล่นได้อย่างมืออาชีพมาก ฉันว่าดาราคนนี้อนาคตไกลทีเดียว

สุกท้ายก็ไปได้ไกลแค่เท่านี้จริงๆ

ฮีท เลดเจอร์ถูกพบว่าเสียชีวิตในอพาตเมนต์เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ขณะอายุได้ 28 ปี

การตายของเขาช็อคฉันมาก ตกใจยิ่งกว่าตอนได้ยินว่านางเบเนเซียร์ บุตโตตายซะอีก

ไปซะแล้ว ดาราโปรดของฉันอีกคน

นี่ถ้าพี่ Hugh เป็นอะไรไป ฉันคงเซ็งชีวิตมากกว่าเดิม คงไม่เหลือใครให้ชอบซะแล้วล่ะ

Rest in Peace ...

ฉันกับงานแต่งงาน (ของคนอื่น)

2008-01-20T07:05:00.000-08:00

ถ่ายตอนที่แขกยังไม่มา ชอบสีดอกไม้มากๆ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาก็ถึงวันแต่งงานของเพื่อนที่ทำงานฉันเอง งานนี้ฉันอาสาทำ MV ประกอบงานให้ ฉันไม่เคยทำมิวสิควีดีโอมาก่อน แต่ว่าอารมณ์อยากลองน่ะ ระหว่างที่ทำอยู่จู่ๆอุปสรรคที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ซึ่งเกือบทำให้โปรเจ็คนี้ล่มไปแล้ว ก็ตอนที่คอมฉันเจ๊งไงล่ะ โชคดีที่สามารถกู้ข้อมูลกลับมาได้ ทำให้โปรเจ็คได้กลับฟื้นคืนชีพอีกครั้งและให้โอกาสฉันทำต่อจนเสร็จ เหมือนตายแล้วฟื้นยังไงอย่างงั้นเลย

งานนี้นอกจากฉันจะทำ MV ให้แล้ว ฉันก็ยังรับอาสาช่วยงานจิปาถะอื่นๆเท่าที่จะทำได้

ในวันงานฉันได้รับการไหว้วานให้ดูแลความเรียบร้อยของอุปกรณ์เครื่องเสียงและโปรเจ็คเตอร์ ทำให้ฉันนึกย้อนไปถึงตอนที่ทำงานบายเนียร์ตอนปีสามอะไรอย่างนั้น

ฉันมาถึงประมาณเร็วกว่าคนอื่นๆเขา ฉันถึงที่โรงแรมเวลา 4.45 ตอนนั้นมีแต่ญาติๆของเขาที่มาถึง ฉันจัดแจงคุยกับเจ้าหน้าที่โรงแรมเรื่องไฟ และคิวงาน เจ้าหน้าที่ดูเป็นการเป็นงานดีอยู่แล้ว ฉันเลยไม่ค่อยห่วงเท่าไร พอหกโมงเพื่อนๆก็เริ่มทยอยมา ฉันก็มัวแต่ถ่ายรูปกับหาอะไรรองท้อง เพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง พอใกล้พิธีเริ่มฉันก็ไปแสตนด์บายใกล้กับเวที

เพื่อนฉันที่เป็นเจ้าสาวดูจะกังวลกับพิธีการมาก ฉันเองแม้ไม่ใช่คนแต่งยังกังวลเหมือนกัน แอบคิดว่าไม่รู้งานจะราบรื่นรึเปล่า จะหลุดคิวมั้ย จะมีอะไรเจ๊งกลางทางรึเปล่า สุดท้ายฉันก็เลยปลงว่าอะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดนะ มีอะไรเราก็แก้ไขไปเฉพาะหน้าละกัน

โชคดีที่ทุกอย่างราบรื่นดี แฮปปี้กันดีทุกฝ่าย ฉันเลยโล่งใจ

ว่าแต่มิวสิควีดีโอของฉันถูกฉายเป็นอันสุดท้าย ฉันแอบคิดว่าคนดูจะชอบมันรึเปล่านะ ที่จริงฉันดูมันเป็นร้อยรอบแล้ว จำทุกช็อตได้ขึ้นใจ แต่รอบนี้ดูจะเป็นรอบที่ฉันตื่นเต้นที่สุด

อืม ได้ยินเสียงฮือๆเป็นระยะๆ บางทีก็มีเสียงหัวเราะ พร้อมกับบอกว่า "แหม ทำไปได้..."

พอฉายจบ ฉันก็โล่งใจ รู้สึกว่าได้ทำหน้าที่ของตัวเองสมบูรณ์แล้ว

พอจบงานฉันออกไปหาเพื่อนๆอีกครั้ง พอได้ยินว่าทุกคนชอบ ฉันก็ดีใจ

นี่แหละ เขาถึงว่ากันว่าคำชมทำให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง จริงแฮะ

Welcome Year 2008

2007-12-31T06:36:00.000-08:00

ไม่แน่ใจว่าอยู่ที่ไหน แต่ก็สวยดี

ปีนี้ฉันนั่งนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่อย่างปกติที่บ้านที่กรุงเทพ

ย้อนกลับไปสามปีติดกัน ฉันไม่ได้อยู่ที่บ้านฉลองปีใหม่ซักปีเลย ปีที่แล้วฉันไปปฎิบัติธรรมที่ชลบุรี สองปีที่แล้วฉันอยู่กับเพื่อนที่เชียงใหม่ สามปีที่แล้วฉันอยู่ที่เมืองคาสเซิล เยอรมนี นั่งติดตามข่าวสึนามิอย่างตื่นเต้น

ที่จริงฉันไม่ได้เป็นคนประเภทตื่นเต้นกับเทศกาลอะไรเท่าไร สำหรับฉันมันก็แค่อีกหนึ่งวันผ่านไปเท่านั้น บางคนใช้ปีใหม่เป็นเครื่องกระตุ้นที่จะเริ่มต้นทำอะไรซักอย่าง สำหรับฉันแล้ว ถ้าอยากจะเริ่มทำอะไร ไม่ต้องรอให้ถึงปีใหม่หรอก อยากเริ่มก็เริ่มเลย เดี๋ยวไม่ทันการ

ฉันยอบรับว่าปีนี้ในความรู้สึกของฉันผ่านไปค่อนข้างเร็วนะเนี่ย ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี บางครั้งฉันแทบจำไม่ได้ว่ามีอะไรผ่านไปบ้างในแต่ละเดือน รู้สึกเดี๋ยวนี้จะเป็นคนไม่ค่อยอยากจำอะไรเท่าไร ยังดีที่ยังพอหาอ่านจากบล็อกที่ตัวเองเคยเขียนไว้

ฉันว่าหลักๆคือปีนี้ฉันค่อนข้างจะเหนื่อยเรื่องงานเอามากทีเดียว ยังดีที่ไม่มีเรื่องอื่นมากรบกวนจิตใจอีก ฉันว่าคงเป็นเพราะยังรู้สึกว่าตัวเราเองยังจะเอาตัวไม่รอดเลย ขืนเอาเรื่องคนอื่นมาคิดให้รกสมองยิ่งจะทำให้แย่ลงอีก ปัญหาที่ผ่านมาฉันดีใจนะที่ตัวเองสามารถตัดใจได้ทันที รวมทั้งมองอะไรอย่างระมัดระวังมากขึ้น

เรื่องที่ทำฉันลืมไม่ลงในปีนี้คงเป็นเรื่องที่ได้รู้จักกับน้องคนนึง เป็นเรื่องที่บังเอิญสุดๆ ที่จริงมันอาจมีเหตุปัจจัยอะไรที่ทำให้เราได้เจอกัน เพียงแต่เป็นเหตุผลที่ฉันหาคำอธิบายไม่ได้ก็เท่านั้น ฉันรู้แต่ว่าการได้เจอกันเป็นผลดีสำหรับฉัน เพราะทำให้ฉันสามารถจัดการกับปัญหาได้อย่างเด็ดขาด

การได้มีโอกาสไปทำบุญในหลายๆที่ หลายๆโอกาส เช่น วัดป่าอัมพวัน วัดพระบาทน้ำพุ บ้านพักคนชรา รวมถึงโครงการที่สังขละบุรี ถือเป็นเรื่องดีในปีนี้ รวมถึงการไปบริจาคเลือดสามครั้งในปีนี้ ถือเป็นเรื่องที่ดีในปีนี้

ชีวิตช่วงครึ่งปีหลังหมดไปกับการหมกมุ่นเรื่องเอเอฟ ตอนแรกฉันไม่คิดที่จะดูเลยนะ เพราะไม่ประทับใจตั้งแต่ซีซั่นที่แล้ว แต่นี่เพราะน้องแจ๊คคนเดียวเลยนะเนี่ย ทำให้ฉันถ่อไปดูคอนเสิร์ทถึงเมืองทองธานีสองอาทิตย์ติด รวมถึงคอนเสิร์ทสุดท้ายที่อินดอร์สเตเดียม หัวหมาก ลามไปถึงมินิคอนเสิร์ทอีกสองครั้ง แต่ฉันสังเกตได้ว่าความรู้สึกของฉันมันเริ่มซาๆแล้วล่ะ เห็นได้จากมินิคอนเสิร์ทล่าสุดที่ไปดูฉันไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไร เทียบกับตอนแรกๆที่สนใจ ตอนนั้นติดตามข่าวตลอดเวลา นั่งโหลดคลิปสารพัด เซฟรูปเพียบ ตอนนี้เฉยๆแล้ว จิตใจนเรานี่มันเปลี่ยนง่ายจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนแบบฉัน

ที่จริงฉันว่าการสนใจเอเอฟมันก็มีข้อดีอย่างนึงนะ คือมันทำให้ฉันหายเครียด และก็ได้มีเรื่องคุยกับน้องๆที่ทำงานมากขึ้น รวมถึงการไปดูคอนเสิร์ทร่วมกัน นานๆทีที่จะมีโอกาสได้ทำอะไรบ้าๆแบบนี้นะ

ช่วงใกล้สิ้นปีเป็นช่วงเหนื่อยที่สุด ไม่อยากจะนึกย้อนกลับไปจริงๆ ถ้าลองกลับไปอ่านข้อเขียนช่วงนั้นคงจะเข้าใจความรู้สึกได้ดีกว่า

ปีใหม่ที่จะถึงนี้ ก็ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นที่ฉันจะอายุ 29 แล้ว มีเลขสองนำหน้าเป็นปีสุดท้าย(แล้วไงล่ะ) ทำงานจะครบสามปี บ้านใหม่ก็คงเสร็จสักกลางๆปี หวังเช่นนั้นนะ อยากเข้าไปอยู่เต็มแก่แล้ว

ปีหน้าฉันมีแพลนที่จะไปเที่ยวต่างประเทศสักที่ แต่ยังไม่แน่นอน คิดว่าคงเป็นประเทศในยุโรปซักที่ ฉันหวังว่าปีหน้าฉันคงเหนื่อยน้อยลง และก็มีโอกาสที่ดีเข้ามาในชีวิตบ้าง โอกาสที่ทำให้ฉันได้รู้จักตัวเองมากขึ้น ได้รู้สักทีว่าที่จริงแล้วเราอยากทำอะไรกันแน่

ลาทีปีเก่า

2007-12-28T01:24:00.000-08:00

เป็นภาพจากเกมส์ สวยดี

วันนี้เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของปีแล้ว แม้ว่าฉันจะนั่งอยู่คนเดียวในแผนก แต่ก็ไม่ได้เหงาอะไรเท่าไรนะ ฉันกลับรู้สึกว่ามีสมาธิดีซะอีก

อีกหนึ่งปีกำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว ปีที่ผ่านมานี้ถือเป็นปีที่หนักทีเดียวสำหรับฉัน ลำพังแค่เรื่องงานก็ทำเอาฉันท้อไปหลายรอบเหมือนกัน

แต่เมื่อไรที่ฉันท้อ ฉันพยายามนึกถึงคำพูดของหมอพีร์ที่เตือนให้ฉันอดทนและก็ทำใจกับมัน เพราะ ปีนี้ดวงฉันไม่ค่อยดีเท่าไร

สิ่งที่หมอพีร์เขียนในหนังสือธรรมะออนไลน์ฉบับล่าสุดนี่โดนใจฉันมาก เขาพูดถึงคนที่ขาดความอดทน โลเล ว่าที่จริงเป็นคนที่กลัวความผิดหวัง กลัวผิดพลาด ซึ่งมันคือตัวฉันเองจริงๆ
วิธีที่จะแก้ไขนิสัยเหล่านี้คือต้องหัดเป็นคนแน่วแน่ อย่าโลเล เริ่มจากเรื่องใกล้ๆตัวเช่นว่าวันนี้จะใส่ชุดอะไร จะไปไหน อย่าไปกลัวความผิดพลาด เพราะสิ่งเหล่านั้นจะสอนให้เราเก่งขึ้น
หัดทำใจให้อภัย ไม่คิดร้าย แล้วเราก็จะสามารถอยู่เหนือดวงได้

ไม่รู้ว่าปีที่ผ่านมาฉันเริ่มๆทำได้บ้างรึยังนะ รู้แต่ว่าฉันพยายามค่อยๆเปลี่ยน บางทีก็ยังมีหลุดๆบ้าง แต่คิดว่าก็ยังไดีกว่าปล่อยนิสัยมันไปตามยถากรรมนะ

ปีหน้าฉันก็คงตั้งหน้าตั้งตาปรับปรุงตัวเองต่อไปอีก ฉันหวังที่จะเห็นตัวเองสามารถเอาชนะกรรมเก่า และสามารถเป็นผู้ที่อยู่เหนือดวงได้

สวัสดีปี 2551

บริจากเลือดครั้งที่สาม

2007-12-27T01:42:00.000-08:00

คราวนี้ฉันไปบริจาคช้ากว่าที่กำหนดไว้ประมาณเดือนกว่าๆเนื่องด้วยเดือนที่แล้วฉันยุ่งเหลือเกิน นอนก็น้อย พอมาช่วงนี้ได้พักผ่อนเต็มที่ ฉันเลยชวนเจ้าแป้งไปบริจาคที่เดิม สภากาชาด ฉันว่าบริจาคช่วงนี้ก็เหมาะดีนะเพราะช่วงปีใหม่โรงพยาบาลมักจะต้องการเลือดกันมาก

คราวนี้ฉันเตรียมตัวไปดีกว่าคราวก่อน ถ้ายังจำได้ คราวที่แล้วเลือดฉันหนืดมากเพราะไปบริจาคตอนเช้า ฉันดื่มน้ำไปไม่พอ คราวนี้ฉันดื่มน้ำตุนไว้เยอะเลย แถมกินข้าวเช้าเต็มที่ เลือดเลยไหลสะดวกดี

คราวนี้มีพิเศษเพิ่มขึ้นมาคือว่าฉันไปลงทะเบียนเป็นผู้บริจาก Stemcell ด้วย เขามีเจาะเลือดเพิ่มอีกสองหลอดเพื่อเอาข้อมูลของฉันเก็บไว้ที่ database เผื่อว่าถ้ามีผู้ป่วยที่เลือดแมชท์กับฉันพอดีก็จะสามารถรับstemcell ของฉันได้ เขาบอกว่าโอกาสมีแค่ 1 ใน 50000 เท่านั้น

ถ้าฉันได้มีโอกาสเป็นผู้บริจาคก็ถือเป็นเรื่องที่วิเศษมากๆในชีวิตทีเดียว

ก่อนจะถึงสิ้นปี

2007-12-17T02:43:00.000-08:00

Adventskalender Gengenbach

นับถอยหลังอีกไม่กี่วันก็จะผ่านพ้นปี2550ไปแล้ว ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่ว่า ปีๆนึงเนี่ย มันผ่านไปเร็วจริงๆ

ช่วงสองเดือนอันสาหัสของฉันผ่านพ้นไปได้อย่างหืดขึ้นคอเลยทีเดียว ฉันไม่เคยรู้สึกเหนื่อยและเครียดกับงานขนาดนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าการเตรียมตัวเตรียมใจของฉันมันยังไม่ดีพอ หลายๆเรื่องที่ทำให้ฉันถึงกับหมดแรง และท้อ เหมือนว่ายิ่งเราตั้งใจมากเท่าไร ความผิดพลาดยิ่งเกิดขึ้นมากเท่านั้น มันดูไม่สมเหตุสมผลกันเลย

ฉันมองตัวเองจากข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้น อืม ฉันเองคงเตรียมตัวยังไม่ดีพอจริงๆนั่นแหละ ฉันคงต้องใช้เวลาว่างที่เหลืออยู่ในอาทิตย์สุดท้ายของปีนี้ ทบทวนหาสาเหตุแล้วก็ลองคิดหาวิธีที่จะทำให้มันดีขึ้น

ขอพักเรื่องงานไว้เท่านี้ก่อน

ช่วงเดือนนี้เป็นช่วงเทศกาลแห่งการเฉลิมฉลองและปาร์ตี้สังสรรค์ ทั้งของที่ทำงานและก็อื่นๆ

เมื่อวานนี้ฉันไปงานเลี้ยงรุ่นของเพื่อนสมัยประถม-มัธยม ที่จริงฉันเองก็ไม่ได้อยากไปเท่าไร เพียงแต่ไม่มีเหตุผลที่หนักแน่นพอที่จะปฎิเสธก็เท่านั้นเอง ส่วนใหญ่คนที่มาจะอยู่ห้องอื่นๆที่ไม่ใช่ห้องฉัน เพื่อนร่วมห้องฉันเองมากันน้อยนะ ส่วนใหญ่ฉันจะจำหน้าเพื่อนๆได้ แต่ชื่อนี่นึกไม่ออก ส่วนเพื่อนที่จำฉันได้นี่น้อยเหลือเกิน ก็ตอนเด็กๆฉันออกเป็นคนเงียบๆ เหมือนเป็นมนุษย์ล่องหนในห้อง ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเลย ใครจำได้นี่ก็แปลกแล้วล่ะ เพื่อนหลายๆคนเปลี่ยนไปมาก มีทั้งอ้วนขึ้น ผอมลง สวยขึ้น แต่อีกหลายคนก็ยังเหมือนเดิม บางคนเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว แต่ก็ยังถือเป็นส่วนน้อยสำหรับคนที่แต่งงานแล้ว

ในงานมีการฉายสไลด์สัมภาษณ์คุณครูหลายๆท่าน ซึ่งครูหลายๆคนเหมือนเดิมมากๆ ครูแอนยังเท่ห์เหมือนเดิมแถมไม่แก่ลงสักนิด

ไม่น่าเชื่อว่าฉันจบออกไปจากโรงเรียน10ปีแล้วนะเนี่ย

แต่ถ้าให้เปรียบเทียบความทรงจำวัยเด็ก สมัยมัธยม สมัยมหาลัย กับสมัยเรียนโท ฉันว่าฉันชอบสมัยเรียนโทมากที่สุดนะ เพราะตอนนั้นฉันรู้ว่าฉันอยากทำอะไร และฉันก็มีอิสระเต็มที่ๆจะทำมัน ฉันว่าฉันมีการพัฒนาทางด้านจิตใจมากที่สุดในตอนนั้น สามารถเอาชนะความกลัวที่มีอยู่มาตั้งแต่เด็กออกไปได้

นี่ถ้าฉันสามารถย้อนเวลากับไปได้ ฉันอยากจะมีนิสัยอย่างนี้ตั้งแต่เด็ก จะได้ทำอีกไหลายๆสิ่งที่ไม่กล้าทำในตอนนั้น

แต่ตอนนี้คิดไปก็ป่วยการเปล่า ดังนั้นฉันว่าเรามาตั้งเป้าหมายในอนาคตดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจกับอดีต ไว้จะลองคิดดูว่าปีหน้ามีอะไรอีกที่อยากทำ ที่แน่ๆอย่างนึงคือคงได้ไปเที่ยวที่ไหนไกลๆซักที่นะ

วิกฤติชีวิต

2007-11-25T06:22:00.000-08:00

Cinque Terre, Italy หมู่บ้านประมงเล็กๆในอิตาลี เคยไปมาเมื่อสามปีก่อน สวยมากๆ

ช่วงเดือนที่ผ่านมายอมรับเลยว่าเป็นช่วงยากลำบากของชีวิตเลยทีเดียว เพราะรู้สึกมีเรื่องอะไรเข้ามาเยอะแยะเต็มไปหมด ซึ่งก็ล้วนเป็นแต่เรื่องที่ทำให้ท้อแท้หดหู่ใจพอสมควร ตัวอย่างก็เช่นคอมพิวเตอร์ที่ใช้มาได้สองปีกว่าๆก็เกิดพังลงอย่างไม่คาดฝัน ไม่มีปี่มีขลุ่ย มันทำให้ฉันจิตตกไปเลยเพราะว่าโปรเจ็คสำคัญที่กำลังทำอยู่ทั้งหมดอยู่ในนั้น แล้วที่สำคัญคือฉันก็ไม่เคย back up ข้อมูลอะไรไว้เลย หลังจากเอาคอมไปซ่อม เสียเงินเปลี่ยนฮาร์ดดิสก์ใหม่ ฉันยังต้องเอาฮาร์ดดิสก์ตัวเก่าไปกู้ข้อมูลคืน ซึ่งก็โชคดีที่ว่าเพื่อนเจ้าของโปรเจ็คมีคุณอาซึ่งเก่งคอมพิวเตอร์ ทำให้ช่วยกู้วิกฤตชีวิตได้ไปหนึ่งเรื่อง

เรื่องต่อมาคืองานที่แสนจะหนักหนาเพราะเป็นเดือนที่ฉันต้องทำโบนัสจ่ายพนักงานกว่าสองพันคน ทำถูกบ้างผิดบ้าง เวลาก็น้อยเหลือเกิน ทำฉันเครียดไปเลย ฉันคิดว่าเรื่องงานเนี่ยคงจะยุ่งไปจนถึงเดือนหน้าเลยล่ะ กว่าจะดีขึ้น

นอกนั้นก็เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เข้ามากระทบ พอมันเข้ามาบ่อยๆ ก็ทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ไปได้เหมือนกัน นี่ขนาดคิดว่าตัวเราเองก็ผ่านอะไรมาพอสมควร คิดว่าเข้มแข็งกว่าแต่ก่อนนะ แต่ก็ยังไม่วายเสียสูญไปเหมือนกัน

อย่างว่าแหละ มันเป็นธรรมดาของชีวิตจริงๆ ที่มีขึ้นมีลง เดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์ สลับไปเรื่อยๆ

เวลาทุกข์ ฉันก็ไม่วายคิดย้อนไปถึงตอนสมัยอยู่เยอรมนี ทำไมตอนนั้นก็เรียนหนักนะ มีปัญหาเข้ามาบ้าง แต่ไม่เคยรู้สึกอะไรแย่แบบนี้เลย ตอนนั้นรู้สึกว่าอยู่กับตัวเองได้ดี แทบไม่เคยมีความรู้สึกเบื่อหรือหดหู่กับชีวิต ช่างต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง ฉันอยากมีความรู้สึกแบบช่วงนั้นอีกนะ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน

การนึกถึงช่วงเวลาที่เรามีความสุข ทำให้อย่างน้อยเราก็ลืมความทุกข์ในปัจจุบันไปได้บ้าง ช่วงเวลาตอนนั้น ฉันเองอยากจะเก็บความรู้สึกอย่างนั้นไว้นานๆ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้หรอก อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป อดีตก็คืออดีต

เอาเถอะ ยังไงฉันก็เชื่อว่าปัญหาและอุปสรรคทำให้คนเราแข็งแกร่งขึ้น และที่สำคัญคือคนเรามันคงไม่ดวงตกตลอดไปหรอก จริงมั้ย

ฝันกลางฤดูหนาว กับสถานที่ๆอยากไปเห็นก่อนตาย

2007-11-09T04:03:00.000-08:00

Chichen Itza (Mexico)

Easter Island (Chile)

Machu Picchu (Peru)

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงอีกแล้ว แอบดีใจนะ เพราะฉันชอบอากาศประมาณนี้ อยากให้เมืองไทยอากาศแบบนี้ตลอดไปจัง

ใกล้สิ้นปีแล้ว ฉันก็เริ่มเพ้อฝันถึงโปรแกรมเที่ยวในปีหน้า ฉันมีที่ๆอยากไปเยอะมากๆ แต่ที่อยากไปสุดๆคงเป็นสถานที่ 3 แห่งที่เห็นในรูปในทวีป Central & South America

ฉันเห็นรูปและเรื่องราวของทั้งสามที่ในหนังสือเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของโลกที่ซื้อจากงานสัปดาห์หนังสือ พอได้เห็นได้อ่านปั๊ปก็รู้สึกเลยว่า นี่แหละ คือที่ๆอยากไปเห็นก่อนตาย

ที่อยากไปเห็นเพราะสถานที่เหล่านี้มันมีเรื่องราว มีตำนาน มีความลี้ลับ เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

แต่ถ้าจะไปจริงๆคงต้องรอให้ฉันออกจากงานก่อน เพราะแค่นั่งเครื่องบินไปก็ 1 วันเต็มๆแล้ว ถ้าไปแค่ 1 อาทิตย์คงไม่คุ้มเท่าไร

ตอนนี้เลยขอแค่ฝันไปก่อนละกัน

หนึ่งวันกับภารกิจปกป้องโลกร้อน

2007-11-07T05:44:00.000-08:00

เพิ่งจะรู้ว่าดินเลนนี่น่ากลัวมากๆ แรงดึงดูดมหาศาล

ช่วงก่อนฉันไม่ค่อยได้เข้าไปเช็คเมลที่ hotmail เท่าไร เพราะว่าตอนนี้ hotmail ของฉันเป็นที่เก็บของ spam และ forword เมลมากกว่าเมลที่เขียนหาฉันจริงๆ

ปรากฏว่าเพื่อนๆมีการคุยถึงการจัดทริปไปปลูกป่าที่สมุทรสงครามกัน กว่าฉันจะรู้เรื่องก็ปาไปกว่าหนึ่งอาทิตย์ให้หลัง ยังดีที่มีเพื่อนคบอยู่ เลยโทรมาบอกข่าวนี้

ฉันแปลกใจนิดหน่อยในตอนแรกที่ได้ยิน อืม ฟังดูเหมือนกิจกรรมเก็บตัวผู้เข้าประกวดนางงามเลยนะเนี่ย ฉันไม่เคยไปปลูกป่าชายเลนมาก่อน เคยแต่ไปปลูกต้นไม้บนเขาเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว แต่ก็คิดว่าคงจะคล้ายๆกันนะแหละ ที่สำคัญได้ไปเจอเพื่อนๆเก่าๆ น่าสนุกดีใช่มั้ยล่ะ

ตอนเช้านัดเจอกันที่สวนลุมตอนหกโมงเช้า (ช่างทรมานสิ้นดี) ฉันหวิดเกือบขึ้นรถผิดคันไปอรัญประเทศแล้วนะเนี่ย ดีที่พ่อบอกให้ถามคนขับก่อน อ้าว ก็เห็นมันจอดอยู่นิ เลยคิดว่าใช่

การไปปลูกป่าจะต้องลงเรือเล็กไปยังบริเวณที่จัดให้ ซึ่งตอนเช้านี้น้ำยังไม่ขึ้น สามารถลงไปปลูกได้

เจ้าหน้าที่บอกว่าจะมีชาวบ้านเข็นไม้กระดานให้เราไปยังต้นไม้ที่จะปลูก เราก็แค่คุ้ยๆเอาดินกลบรากของต้นไม้ แล้วก็ผูกเชือก เป็นอันเสร็จ สำหรับคนที่อยากลงไปลุยดินเลนก็สามารถทำได้

ฉันละก็คึก เลยลงไปลุยเอง หารู้ไม่ว่าดินเลนมันดูด ทำให้เดินยากมาก หลังๆฉันกับเพื่อนๆถึงกับต้องลงคลานเลยทีเดียว เพราะมันเร็วกว่าใช้สองขาเดิน ฉันว่าท่าพวกเราเหมือนบริทนี่เสปียร์ในMVเพลง Toxic แต่ซังบอกว่าเหมือนซาดาโกะในเรื่องเดอะริงค์มากกว่า

สรุปแล้วคือ ฉันปลูกไปได้ 3 ต้น หลังจากนั้นก็ถอดใจ เพราะหมดแรง คลานกลับมาที่เรือ แอบคิดว่าตูไม่น่าบ้าพลังเดินลุยดินเลนตั้งแต่แรกเลย แรงเลยหมดตั้งแต่ตอนนั้น

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกเราก็แวะไปที่ตลาดอัมพวากัน ไปหาข้าวกลางวันทาน และก็นั่งเม้าท์ไปเรื่อยที่ร้านกาแฟ ช่างเป็นวันที่มีความสุขซะจริง

พอกลับถึงบ้านฉันก็สลบไปตามระเบียบ ถูกดินเลนดูดพลังไปหมด

วังวนของปุถุชน

2007-10-11T03:20:00.000-07:00

โอ ท่านเทพ Kitty ช่วยลูกด้วย ...

เมื่อวันก่อนจู่ๆฉันก็นึกตำหนิตัวเองขึ้นมาอย่างแรง

สาเหตุน่ะเหรอ ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเเองห่างเหินจากธรรมะไปมาก สติหลุดหายไปกู่ไม่กลับ ไอ้นิสัยไม่ดีเก่าๆมันเริ่มกลับมาอีกแล้ว พอรู้ตัวอีกทีเลยรู้สึกตกใจว่านี่เราหลุดขนาดนี้เลยหรือ

มิน่าคนถึงพูดกันว่านิสัย สันดานเนี่ยมันเปลี่ยนยากจริงๆ ต้องใช้ความตั้งมั่นอย่างมากถึงจะจะเปลี่ยนมันได้

ตั้งแต่ต้นปีมานี้ฉันตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงนิสัยไม่ดีหลายๆอย่างในตัว อันได้แก่เรื่องต่อไปนี้

- ฉันเป็นคนอีโก้สูง เชื่อมั่นในตัวเอง ไม่ยอมรับความคิดคนอื่น ทนเสียงวิจารณ์ไม่ค่อยได้ หัวแข็งอีกต่างหาก
- เพอเฟคชั่นนิส ชอบตำหนิคนอื่น
- เกลียดการถูกเอาเปรียบที่สุด บางครั้งก็ให้อภัยคนยาก
- ไม่ยืดหยุ่น ถ้าวางแผนทำอะไรแล้วไม่เป็นไปตามนั้นจะหงุดหงิดมาก
- ใจร้อน อยากได้อะไรต้องเดี๋ยวนั้น ต้องรู้ดี๋ยวนั้น
- คิดมาก โลเล ขี้เกียจ
- ฟุ้งซ่าน กังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ชอบคิดไปเองก่อน พอไม่เป็นอย่างที่คิดก็จะเสียใจ ผิดหวัง เศร้า
- แคร์คนอื่นมากเกินไป ขี้น้อยใจ บางครั้งก็ขี้เกรงใจจนไม่กล้าพูดความจริง

ฉันว่าวิธีการแก้นิสัยที่กล่าวมาทั้งหมด อยู่ที่การปล่อยวาง อย่ายึดติดว่าเป็นตัวเราของเรา

ถ้าฉันสามารถระลึกได้ตลอด ว่าไอ้ตัวเราและสิ่งรอบๆตัวเราเนี่ย มันเป็นสิ่งสมมติขึ้นทั้งนั้น ฉันก็จะคลายความยึดติดต่อสิ่งต่างๆไปได้ และฉันก็จะสามารถขจัดนิสัยที่ไม่ดีที่ทำให้ฉันเป็นทุกข์เหล่านี้ออกไปได้

ส่วนเรื่องสติเนี่ย ฉันคงต้องฝึกจากการนั่นสมาธิ แต่พอคิดจะเริ่มทีไรก็ขี้เกียจขึ้นมาซะงั้น มักจะหาข้ออ้างร้อยแปดที่จะไม่ทำมัน

เพราะเหตุนี้ ฉันจึงรู้สึกสมเพชตัวเองว่า เรานี่มันก็แค่ปุถุชนคนธรรมดาคนนึง ที่เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้

ที่ฉันอยากเปลี่ยนนิสัย คงเป็นเพราะหลังจากไปพบหมอพีร์เมื่อเกือบ 1 ปีมาแล้ว เขาบอกฉันว่าถ้าฉันสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ ฉันก็จะสามารถทำชีวิตให้ดีกว่าที่เป็นอยู่นี้

ฉันอยากจะลองพิสูจน์นะว่าถ้าฉันเปลี่ยนตัวเองได้จริง จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

นี่ยังไม่ทันจะครบปี ทำท่าจะกลับไปเป็นแบบเก่าอีกแล้ว นี่ฉันคงต้องเรียกสติกลับมาอีกรอบ เรียกความตั้งใจเดิมกลับมาอีกที

เอาวะ เริ่มต้นใหม่อีกที สิบปียังไม่สาย

Cochem รำลึก

2007-10-02T04:13:00.000-07:00

ไม่รู้ทำไมจู่ๆฉันก็คิดถึงเมืองCochem ขึ้นมา อาจเป็นเพราะเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันคุยเล่นกับพ่อเรื่องเที่ยว คุยไปคุยมาก็โยงถึงถึงเหตุการณ์ตอนไปเที่ยวทริปนี้

เมื่อเช้านี้ฉันเพิ่งจะมาระลึกได้ว่านี่มันครบรอบสองปีพอดีเลยนะเนี่ย ตอนนั้นฉันเดินทางช่วงวันที่1-3 ตค.พอดี

ไม่รู้สิ ในบรรดาการเดินทางทั้งหลายของฉัน ทริปนี้เป็นทริปที่ฝังใจจริงๆ เพราะมันเกิดเหตุการณ์ต่างๆมากมายที่ทำให้ฉันประทับใจไม่รู้ลืม

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ช่วงระหว่างที่ฉันไปเรียนงานที่ Hamburg เมื่อไรที่ว่าง ฉันทุ่มโหมหนักกับเรื่องเที่ยวมาก สรรหาที่ไปได้ทุกอาทิตย์เลยทีเดียว อาจเป็นเพราะสมัยตอนที่ยังเป็นนักเรียน ยังไม่มีรายได้นั้น ฉันไม่ค่อยได้ไปไหนเท่าที่ควร นี่อุตส่าห์ได้กลับไปอีกรอบ ฉันจึงควรตักตวงโอกาสนี้อย่างเต็มที่

เมืองCochemเป็นเมืองที่ฉันเจอโดยบังเอิญในเวปไซด์ท่องเที่ยวล่องแม่น้ำไรน์ ฉันเห็นรูปแล้วก็อยากไปในทันทีเพราะสวยมากๆ ด้วยความที่คิดว่ามันเป็นเมืองเล็กๆ คงไม่ค่อยมีคนรู้จัก ฉันจึงไม่ได้จองที่พักล่วงหน้าไว้

ปรากฎว่าพอไปถึงCochem ตอนเกือบเย็นๆ ฉันค้นพบว่ามันเป็นเมืองท่องเที่ยวอันมีชื่อเสียงมาก (ที่ฉันไม่รู้จัก) นักท่องเที่ยวประมาณล้านแปด ทำให้ที่พักเต็มหมด ฉันกับเจ้าแป้ง น้องผู้ร่วมทางก็พยายามโทรถาม Youth Hostel ใกล้เคียงเพื่อหาที่ซุกหัวนอนในคืนแรก ปรากฏว่าแถวข้างเคียงก็เต็มหมด ตอนนั้นรู้สึกโทษตัวเองมากว่าทำไมไม่จองที่พักก่อนวะเนี่ย ว่าไปแล้ว ฉันลืมนึกไปว่ามันเป็นวันหยุดยาวด้วย เลยนิ่งนอนใจคิดว่าที่พักคงหาได้ง่ายๆ

ขณะที่ความหวังเริ่มริบหรี่ลงทุกทีๆ โทรไปที่ไหนก็เต็มหมด ที่สุดท้ายที่โทรไปคือ Youth Hostel ที่ Koblenz ปรากฏว่า มีที่พักว่าง !!!

ฉันและแป้งรีบปรี่ขึ้นรถไฟเพื่อย้อนกลับไปKoblenzทันที ตอนนั้นเริ่มมืดแล้ว ฉันอยากไปถึงที่พักให้เร็วที่สุด อารมณ์ตอนนั้นมันเหนื่อยเหลือเกิน อยากกระโดดขึ้นเตียงเต็มทีแล้ว

แป้งโทรถามทางกับพนักงานซึ่งเขาก็บอกว่าจากป้ายรถเมล์เดินไปแค่30นาทีก็ถึง พอลงรถเมล์ฉันกับแป้งก็เริ่มเดินไปตามทางที่ดูเหมือนจะขึ้นเขาเรื่อยๆ ตอนนั้นประมาณ 2 ทุ่มแล้วล่ะ ถนนค่อนข้างมืดและเงียบ จำได้ว่าเดินผ่านสุสานอีกต่างหาก(ไม่เข้าใจว่าสุสานโผล่มาตอนนั้นทำไมวะ จะมาbuildบรรยากาศกันไปถึงไหน) เดินกันไปประมาณ15นาทีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเห็นที่พักเลย ทางก็ชันขึ้นเรื่อยๆ ฉันเริ่มถอดใจนิดหน่อย คิดว่าถ้าไม่ไหวจริงๆเราคงจะเดินกลับมาพักโรงแรมเล็กๆแถวนี้ดีกว่า

ขณะที่เดินอย่างไม่แน่ใจในจุดหมายปลายทาง จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงรถคันนึงขับมาจากข้างหลัง มันผ่านพวกเราไป แต่แล้วก็ชะลอหยุดและจอดเบื้องหน้าพวกเรา มันเป็นรถตู้โฟล์คเก่าๆสีขาว ฉันเริ่มระมัดระวังตัว เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แถวนั้นไมมีใครผ่านไปมาเลย มีแต่ฉันกับแป้งเท่านั้น

พอเราเดินไปใกล้รถคันนั้น ฉันเห็นคนขับไขกระจกลงมา เป็นคุณลุงแก่ๆคนนึง เขาถามพวกฉันว่าจะไป Youth Hostel กันเหรอ ฉันตอบว่าใช่ เขาเลยพูดว่ามันไปอีกไกลมาก ขึ้นรถเขาเถอะ เขาจะไปส่งให้

ณ ตอนนั้นฉันแทบไม่ต้องคิดอะไรมากเลย ในเมื่อไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปอีกนานเท่าไร ฉันขอยอมเสี่ยงตายกับคุณลุงนี่แหละ เจ้าแป้งก็คิดตรงกันกับฉันอย่างไม่ได้นัดหมาย เราสองคนขึ้นรถตู้ของคุณลุงแทบจะในทันที

ปรากฏว่าคุณลุงขับขึ้นไปเรื่อยๆเป็นทางที่ชัน ไกล และวกวนมากๆ ฉันกับแป้งอึ้งเงียบไปเลย นี่มันใช้เวลาเดินมากกว่า 30 นาทีแน่นอน ฉันว่ามันอาจกินเวลาหลายชั่วโมงทีเดียว

หลังจากขับวนไปวนมาซักพัก คุณลุงก็จอดรถ ฉันมองออกไป เบื้องหน้าฉันคือหน้าประตู Youth Hostel Koblenz ซึ่งเดิมเคยเป็นปราสาทสมัยโบราณ ก่อนที่จะนำมาปรับปรุงเป็นที่พัก ฉันอยากร้องออกมาดังๆว่าในที่สุด ตูก็มาถึงจนได้

ฉันแทบลงกราบคุณลุงด้วยความตื้นตัน ถ้าไม่ได้คุณลุงคนนี้ ฉันคิดไม่ออกจริงๆว่าเราจะมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร

พอคุณลุงจากไป เจ้าแป้งบอกฉันว่าคุณลุงจะต้องเป็นเทวดาประจำตัวของพวกเราแปลงกายมาช่วยแน่เลย

ฉันแอบเชื่อนิดหน่อยนะเนี่ย เพราะคุณลุงช่างโผล่ออกมาได้เวลาเหมาะพอดี

พอตอนเช้าเราทั้งสองเดินลงจากปราสาทแห่งนี้ เราค้นพบว่าจากป้ายรถเมล์ เราเลือกเดินกันผิดทาง ซึ่งมันเป็นทางที่อ้อมโลกมากๆ ถ้าเราเดินไปอีกทางหนึ่ง เราจะสามารถเลาะกำแพงปราสาทและถึงที่หมายได้ง่ายกว่ามาก (แต่ยังไงฉันว่ามันก็ยังใช้เวลามากกว่า 30 นาทีนั่นแหละ)

โชคดีที่คืนต่อมาเราสามารถหาที่พักที่ Cochemได้ ฉันเลยลาจาก Koblenz ด้วยความรู้สึกที่ประหลาดใจปนๆกับความประทับใจมาจนถึงทุกวันนี้

เหตุนี้เองCochem จึงกลายเป็นทริปที่ลืมไม่ลงจริงๆ

ชีวิตหลังเอเอฟ 4

2007-10-01T04:13:00.000-07:00

ไม่รู้ว่า Blog เริ่มจะเน่าหรือยัง เพราะไม่ได้อัพมานานพอสมควร

ชีวิตหลังจบเอเอฟสี่ที่คาดว่าจะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิมก็ยังไม่ซะทีเดียว ฉันยังคงข่าวคราวของน้องอยู่เป็นระยะๆตามเวปบอร์ดพันทิพ และJMCบอร์ด ได้เห็นตารางงานแน่นเอี๊ยดของน้อง รวมทั้งอัลบัมหมู่ X-treme Army หรือที่คนทั่วไปเรียกกันว่าขบวนการมนุษย์ไฟฟ้าห้าสีนั่นแหละ

บอกได้คำเดียวว่าสลดใจ

ไม่เข้าใจจริงๆว่าอะไรดลใจฝ่ายคอสตูมให้คิดคอนเซปท์หลุดโลกอะไรแบบนั้น เหมือนย้อนไปสมัยอาร์เอสเมื่อ10ปีที่แล้ว ขนาดว่าฉันไม่ใช่แฟชั่นกูรูยังสามารถบอกได้ว่ามันดูเฉิ่มและเชยมาก นี่ถ้าไม่ใช่คนใส่หน้าตาดีเป็นทุนอยู่แล้วนี่นึกไม่ออกจริงๆว่าจะเอน็จอนาถขนาดไหน ส่วนเรื่องเพลงก็ทำออกมาได้ธรรมดา ไม่ได้ดึงเอาศักยภาพของแต่ละคนออกมาได้อย่างเต็มที่เลย

โดยรวมคือเซ็งกับอัลบัมชุดนี้

มาที่เรื่องอื่นกันบ้าง ตอนนี้ฉันกำลังทำ Project ชิ้นใหม่ เป็นงานที่ยังไม่เคยทำมาก่อน นั่นคือทำ MV ให้งานแต่งงานของเพื่อน

งานนี้เป็นงานที่ท้าทายมาก เพราะทำยากกว่า presentation ภาพนิ่งที่เคยทำมาแล้ว การทำ MV เป็นการทำงานกับภาพเคลื่อนไหว จะต้องมีการผูกเรื่อง ออกแบบท่าทาง มีการตัดต่อภาพที่เนียน ดูเป็นเรื่องเดียวกัน ส่วนที่ต้องร้องเพลงก็ต้องให้ตรงกับเพลงที่ใส่จริงๆ มันซับซ้อนกว่าภาพนิ่งมาก

แต่ก็นะ บางครั้งเรื่องยากๆมันก็แฝงความท้าทายในขณะเดียวกัน ฉันเองก็เป็นคนชอบทำเรื่องยากๆ อยู่แล้วด้วย

เริ่มต้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ฉันใช้เวลา 1 วันถ่ายทำวีดีโอทั้งหมด โดยเราไปยังสถานที่2-3 แห่ง อุปกรณ์คือกล้อง Canon ของฉันนั่นแหละ พล๊อตเรื่องในหัวฉันก็พอมีอยู่ แต่ก็แค่คร่าวๆเท่านั้น ฉันกะว่าถึงตอนนั้นคิดอะไรออกก็ลองถ่ายไปเลย ฉันถือหลักว่าพยายามถ่ายออกมาหลายๆมุม ภาพจะได้หลากหลาย และฉันถ่ายสำรองไว้เยอะทีเดียว จะได้มีเผื่อไว้เลือกใช้ได้หลายๆโอกาส
ตอนนี้อยู่ในช่วงเรียบเรียง ตัดต่อ ซึ่งเป็นช่วงที่ยากที่สุด เพราะเหมือนฉันต้องเอาวัตถุดิบทั้งหมดที่มีมากองรวมกัน แล้วเลือกจะใช้อันไหน ไม่ใช้อันไหน

อย่างที่บอกคือฉันถ่ายสำรองไว้เยอะ ดังนั้นฉันต้องมานั่งดูวีดีโอทุกอัน แล้วเลือกว่าจะเอาอันไหนมาใส่ตอนไหน เพื่อให้เรื่องราวทั้งหมดออกมาเนียนเป็นเรื่องเดียวกัน

ฉันตั้งใจว่าสุดสัปปดาห์นี้จะทำให้เสร็จ เพราะถ้าทิ้งไว้นานความขี้เกียจจะมาเยือน ตอนนี้ไฟกำลังแรง ไอเดียกำลังกระฉูดอยู่ ควรต้องรีบทำให้เสร็จ

ถ้าทำสำเร็จมันคงเป็นงานอีกชิ้นที่ทำให้ฉันภูมิใจนะเนี่ย ภาวนาให้ฉันทำสำเร็จละกัน

The Best of True AF4

2007-09-16T06:47:00.000-07:00

คู่หูขวัญใจมหาชนของAFซีซั่น4

และแล้วฤดูกาลเอเอฟสี่ก็มาถึงบทสุดท้าย กับคอนเสิร์ท The Best Of True AF4 ซึ่งรวมเอายี่สิบนักล่าฝันมาขึ้นเวทีร่วมกันอีกรอบ ที่ Indoor Stadium หัวหมาก

อย่างที่ได้เกริ่นไว้ ฉันตัดสินใจไปดูเพราะคิดว่าไหนๆก็ติดตามมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไปอีกสักทีละกัน แถมได้ดูโชว์เด็ดๆที่เคยพลาดไปทั้งของพี่นัท และของน้องแจ๊คด้วย

คอนเสิร์ทคราวนี่จัดขึ้นที่ Indoor Stadium หัวหมาก ที่ซึ่งฉันเคยไปดู Take That เมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้ว ว่าแต่ใครจะไปจำทางได้ล่ะจริงมั้ย ดังนั้น ก็เหมือนอย่างเคย ฉันเช็คเส้นทางกับพี่ชายล่วงหน้าก่อนเพื่อจะได้ไม่หลง โชคดีที่การเดินทางราบรื่นดี ฉันไปถึงที่หมายห้าโมงครึ่ง เรียกได้ว่าถึงตั้งแต่ไก่โห่มากๆ คนก็ยังไม่เยอะเท่าไร

ในเมื่อมีเวลาเหลือเฟือ ฉันเดินเล่นไปตามซุ้มต่างๆ ซึ่งดูเผินๆจะเหมือนงาน Wedding Fair มาก เพราะซุ้มจะจัดกันเป็นคู่ๆ คู่แรกที่เห็นเด่นมาแต่ไกลคือคู่พี่น้องชาวเหนือนัท-ต้อล ถัดมาเป็นคู่ของศุภรดา-วิวิศน์ ฝั่งตรงข้ามจะเป็นโรมิวโอกับจูเลียตโป่ง ส่วนของน้องแจ๊คที่ซุ้มจะใหญ่กว่าของคนอื่นประมาณสองเท่า ทำเอาซุ้มของน้ำฝนตกขอบไปเลย ส่วนของคนอื่นก็มีประปราย
ฉันว่าคอนเสิร์ทวันนี้ก็พอดูสนุกนะ ที่ทำแปลกคือระหว่างเล่นคอนเสิร์ท จะมีการรับบริจาคทางโทรศัพท์ด้วย ทำให้นึกถึงคอนเสิร์ทการกุศลของบรรดาแม่บ้านทหารบก

ถ้าจะถามว่าวันนี้ชอบการแสดงของใครมากที่สุด ฉันว่าลำยองของมิวสิคนี่กินขาด ดิวกับเพลงไม่มีใครรู้ก็ดีเกินคาด ของลูกโป่งนี่รักษามาตรฐานไว้สูงอยู่แล้ว และสุดท้าย แน่นอนว่าต้องเป็นโชว์ของน้องแจ็ค กับเพลงเพียงกระซิบ ซึ่งมีลูกเล่นเพิ่มขึ้นเยอะกว่าคราวก่อน อีกทั้งยังมีคืนกำไรคนดูด้วยท่ากระดกก้นอีก ทำเอาบรรดาป้าๆหัวใจแทบวาย

แน่นอนว่าผู้ชนะผลโวตคือน้องแจ๊ควีสอง ขวัญใจมหาชน สงสัยอาจเป็นเพราะคนอยากทำบุญร่วมกับน้องเขาเยอะนะ ชาติหน้าจะได้มาเจอกันอีก ฉันก็ทำบุญกับเขาไปด้วยเหมือนกันแหละ แต่ไม่มากเท่าไร ไม่ได้อยากไปเที่ยวขนาดนั้น ก็วันลาพักร้อนจะหมดแล้วนิ ฉันอยากให้น้องเขาได้นะ เพราะรู้สึกสงสารที่เขาต้องออกจากบ้านเร็วเกินไป ปัจจุบันยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงว่าเกิดจากอะไร แต่ฉันก็มั่นใจว่าน้องเขาต้องดังไม่แพ้ใครในรุ่นแน่นอน ก็แฟนคลับเยอะออกขนาดนั้น

ช่วงหลังแอบชอบน้องตี๋ด้วย รู้สึกว่าพอเป็นคู่หูกับแจ๊คแล้วมันดูลงตัวดี ต กับ จ ฮิฮิ

เอาล่ะ ขอจบเรื่องเอเอฟอย่างถาวร กลับเข้าสู่โลกแห่งความจริงกันเสียที จะว่าไปก็ใจหายเหมือนกันนะเนี่ย

Concert Week12 & the last surprise

2007-09-10T04:27:00.000-07:00

วินาทีระทึกใจ ใครจะเป็นผู้ชนะในซีซั่นนี้

วันนี้มีนัดที่อิมแพคอารีน่าตอนเย็นกับคอนเสิร์ทเอเอฟวีคสุดท้าย

ฉันไปถึงตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง เนื่องด้วยกลัวว่าคนจะเยอะ จะหาที่จอดลำบาก ประกอบกับเจ้าโมโม่ก็ออกไปตั้งแต่สามโมงครึ่ง นี่เป็นการดูที่อิมแพคครั้งแรกของฉัน ด้วยความวิตกจริต ฉันแวะถามทางกับยามในเมืองทองธานีตลอดทางเพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่หลงอีกเหมือนคราวที่แล้ว

ตอนฉันไปถึงมีคนไปพอประมาณ มีการเล่นเกมส์ในซุ้มของสปอนเซอร์ต่างๆเสียงดังโหวกเหวกไปหมด ฉันเดินพุ่งไปหาซุ้มของ JMC ซึ่งอยู่ในหลืบมากๆ อยู่ติดกับซุ้มของวีตี๋เพื่อนรัก โมโม่นั่งรออยู่แล้ว ขณะที่ในซุ้มกำลังมีการเล่นเกมส์ชิงรูปน้องแจ็คกันอยู่ ฉันเห็นครอบครัวน้องแจ็คมากันพร้อมหน้า รวมทั้งบรรดาแฟนคลับบางคนที่คุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ทรูทองหล่อ ซุ้มของน้องแจ๊คนี่มีการตกแต่งด้วยรูปภาพอย่างสวยงาม แถมมีหุ่นขนาดเท่าตัวจริงมาให้ถ่ายรูปด้วยซะอีก ลงทุนมากๆ

พูดถึงบรรยากาศโดยรวมวันนี้ คนเยอะมากๆ เจ้าแป้งยังพูดเลยว่ามาดูคอนเสิร์ทที่นี่หลายครั้ง แต่ไม่เคยเจอครั้งไหนที่คนเยอะขนาดนี้

พอได้เวลาฉันก็แยกกับเจ้าแป้ง เข้าไปกับโมโม่ที่แสตนด์ของเหล่าJMC ซึ่งอยู่ปีกขวาของเวที
ฉันเพิ่งเคยมาอิมแพคครั้งแรก ข้างในอิมแพคดูใหญ่โตกว่าธันเดอร์โดม แต่ก็ไม่ได้มากเท่าที่ฉันคิดตอนแรก สักพัก เหล่าแฟนคลับ JMC ทยอยกันเข้ามา พร้อมทั้งแจกอุปกรณ์การเชียร์นานาชนิด ทั้งพู่ กระดิ่ง โทรโข่ง และแท่งเรืองแสง อืม ทึ่งในความทุ่มเทของคนเหล่านี้จริงๆ

พูดถึงคอนเสิร์ทโดยรวมก็สนุกทีเดียว ทุกคนร้องกันดีมากๆ โดยเฉพาะลูกโป่ง ร้องได้อลังการสุดๆ

หลังจากทุกคนร้องจบก็มี surprise ที่รอคอยคือน้องแจ็คและผองเพื่อนที่ออกไปแล้วมาร้องเพลงที่แต่งขึ้นเอง ถึงตอนนี้แฟนคลับถึงกับนั่งไม่ติดกันทีเดียว ขึ้นมาชูป้ายกรีดร้องกันอย่างคึกคัก ฉันเองก็นั่งไม่ติดเพราะมองไม่เห็น ต้องยืนขึ้นมาเพื่อจะถ่ายรูปน้องๆนั่นเอง

สำหรับตำแหน่งที่หนึ่งฉันก็ไม่ติดใจอะไรหรอกที่นัทได้ ติดแค่อยากให้ลูกโป่งได้ที่ดีกว่านี้เท่านั้นเอง

และแล้ว เอเอฟสี่ก็ ก็ ก็ ..... ไม่ยอมจบง่ายๆ ตามสไตล์ทรูเขาล่ะ ยังอุตส่าห์ขุด surprise สุดท้ายมาเล่น ด้วยการให้ทั้ง 20 คนกลับเข้าบ้านใหม่เพื่อมาแสดงคอนเสิร์ทอาทิตย์หน้าอีกที่อินดอร์เสตเดียม หัวหมาก

ฉันแอบคิดว่านี่มันฤดูกาลกอบโกยกันจริงๆนะเนี่ย แต่ก็ดี ได้ดูน้องแจ็คในบ้านอีก 1อาทิตย์ กลายเป็นว่าชีวิตที่เหมือนจะกลับเข้าสู่ภาวะปรกติอีกครั้งก็เลยยืดออกไปอีก 1 อาทิตย์ ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องรีบกลับบ้านไปดูทรูโมเมนต์อีกแล้ว เฮ้อ

ปล. หลังจากลังเลเรื่องคอนเสิร์ทวีคหน้าอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจไปดูอีกแล้วล่ะ เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก ไปดูขำๆ

ไว้ดูเสร็จจะมาเล่าบรรยากาศให้ฟังต่อๆไป

เกาะเวทีดูคอนเสิร์ทเอเอฟสี่ วีคสิบเอ็ด

2007-09-02T03:09:00.000-07:00

ภาพคอนเสิร์ทวีคสิบเอ็ดแบบไกลๆ

ก่อนหน้านี้ฉันเคยคิดอยากจะไปดูคอนเสิร์ทเอเอฟที่ธันเดอร์โดมนะ แต่พอไปเรื่อยๆ คนที่ชอบก็เริ่มทยอยออกกันไปหมด ความรู้สึกอยากเลยเริ่มหายๆไป ในบ้านที่เหลืออยู่ก็ไม่ได้เชียร์ใครเป็นพิเศษ

ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ ทำไมคนที่น่าดูกลับออกไปซะเกือบหมด สมมติว่าถ้าคนที่ออกนอกบ้านไปแล้วมาจัดคอนเสิร์ทในวันเดียวกันนี้ ฉันยังอยากจะไปดูทางนั้นมากกว่าเลย

นักล่าฝันรอบสุดท้ายที่ใฝ่ฝัน น่าเสียดายทั้งห้าคนมากๆ

แต่แล้ว ฉันก็ตัดสินใจไปดูคอนเสิร์ทวีคที่สิบเอ็ดกับน้องๆที่ทำงาน เหตุผลเดียวคือฉันชอบเพลงในวีคนี้หลายเพลง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพลงสากลสนุกๆ เช่น All rise, Bye *3, Mambo no.5,etc. ฉันเองก็อยากมาดูบรรยากาศจริงๆด้วยล่ะว่าจะสนุกแค่ไหน

ตอนแรกลังเลว่าจะเอารถไปดีรึเปล่า คิดๆไปก็ตัดสินใจขับไปดีกว่า จะได้เรียนรู้เส้นทางไว้เผื่ออาทิตย์หน้าด้วยเลย

เพื่อความไม่ประมาท ฉันเช็คเส้นทางกับพี่ชายก่อนไป เพราะฉันไม่เคยขับไปที่เมืองทองธานีเองเลย ฉันมักจะทำอย่างนี้เพื่อกันหลง

สุดท้ายฉันก็หลงจริงๆ แต่ว่าหลงในเมืองทองธานีนะ

รู้สึกฉันจะขับวนในเมืองทองครบหนึ่งรอบกว่าๆ กว่าที่จะหาธันเดอร์โดมเจอ

หลังจากจอดรถ เจอเพื่อน เราก็ต่างตระเวนกันเล่นเกมส์ตามซุ้มต่างๆ ด้วยความหวังอันสูงสุดว่าจะได้ตั๋ว

ปรากฏว่ามีคนคิดเหมือนเราประมาณหลายร้อยคน เราเลยผิดหวังไปตามระเบียบ ไม่ได้ตั๋วมาสักใบ

แต่ความพยายามเฮือกสุดท้าย ทำให้ตั๋วทั้งห้าใบมาอยู่ในมือพวกเราได้เป็นผลสำเร็จ ฉันคงไม่เล่ารายละเอียด แต่ก็ขอขอบคุณคุณแม่ของลูกโป่งมา ณ ที่นี้ด้วย หนูสัญญาว่าจะโวตให้ลูกโป่งเป็นการตอบแทนค่ะ

ตอนแรกฉันคิดเสมอว่าเวทีดูใหญ่จัง ของจริงดูเล็กกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ ประกอบกับสัปดาห์นี้คนเยอะมากๆ อาจเป็นเพราะเป็นสัปดาห์สุดท้ายที่ธันเดอร์โดมแห่งนี้ก็เป็นได้

บรรยากาศก็เน่นอนว่าเหมือนดู live concert ดูเหมือนนักล่าฝันมีตัวตน จับต้องได้มากกว่าตอนดูในทีวีซะอีก

โดยรวมๆก็สนุกดีเลยล่ะ มีหลายคนโชว์ได้น่าประทับใจมาก

ถ้าไม่ติดว่ามีฝนพรำตอนขากลับ กับรถที่ติดนรกตอนขากลับ จะperfect มากๆ

อาทิตย์หน้าเจอกันใหม่ที่อิมแพคจ้า คราวนี้รับรองจะไม่ให้หลงทางอีกแล้ว ฮิฮิ

ปล.1 ได้เจอแม่พี่นัทด้วย ดูน่ารักเป็นกันเองดี

ปล.2 อยากถ่ายรูปกับครูเลย์ แต่หาไม่เจออ่ะ น่าเสียดาย

ปล.3 คุณปูเป้ พิธีกรทรู แขนเล็กมากๆ

ปล.4 น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นน้องแจ๊คบนเวทีแห่งนี้ คิดว่าถ้าน้องอยู่ถึงวีคนี้ คงจะมีโชว์มหัศจรรย์ให้เราได้ดูอีกแน่นอน

ความฝันบ้าๆ

2007-08-26T06:52:00.000-07:00

หลังจากอ่านหนังสือเรื่องความฝันโง่ๆของวินทร์ เลียววาริณจบ ฉันนึกถามตัวเองว่านี่เรามีความฝันบ้าๆอะไรที่อยากทำบ้างมั้ย

จู่ๆความคิดนึงก็แวบขึ้นมา

ฉันเคยฝันว่าอยากมีหนังสือของตัวเองซักเล่มนึง (เล่มนึงเป็นอย่างน้อย ที่จริงมีหลายเล่มก็ได้ ยิ่งดี)

เรื่องราวที่เขียนขอเป็นอะไรที่ให้ประโยชน์แก่ผู้อ่านได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมุมมองชีวิต ประสบการณ์ต่างแดน หรือเกร็ดท่องเที่ยว อะไรประมาณนั้น

มันดูเป็นความฝันบ้าๆ เพราะฉันเองไม่ได้เรียนจบหรือทำงานในสาขาวารสารหรือสิ่งพิมพ์เลย ฉันไม่รู้จักสำนักพิมพ์ที่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มต้นอย่างไรดี

ตอนนี้ สิ่งที่ฉันพอจะทำได้คือ การถ่ายทอดความคิดลงบล๊อคอันนี้ อยากเขียนอะไรก็เขียน เผื่อว่าสักวันนึงฉันอาจจะคัดเรื่องดีๆน่าสนใจมารวมเล่มขายได้

ความฝันบ้าๆอีกอย่างของฉันคือการเดินทางดูสิ่งมหัศจรรย์ของโลกทั้งเจ็ด ซึ่งที่ผ่านมาฉันเคยเห็นแค่ StoneHenge กะตาแห่งเดียวเท่านั้น

ฉันเพิ่งได้รู้ว่าตัวเองชอบการเดินทางนะ คนอย่างฉันอยู่กับที่ไม่ค่อยได้หรอก เดี๋ยวความรู้สึกมันก็บอกว่านี่ควรจะไปไหนซักที่ได้แล้วนะ

ฉันเป็นพวกประเภทเที่ยวแบบลุยๆ เดินเยอะๆ เวลาเที่ยวทีฉันเดินได้ทั้งวันเลยนะ ฉันชอบดูชีวิตผู้คน ชมสถาปัตยากรรม และก็ดื่มด่ำกับบรรยากาศให้ได้มากที่สุด

เวลาเที่ยว ฉันมักไม่ทำสิ่งต่อไปนี้คือ ถ่ายรูปตัวเองทุกหัวมุมถนน ทุกอิริยาบท ช๊อปปิ้งซื้อของอะไรมากมาย กินอาหารในภัตตาคาร ทั้งหลายที่กล่าวมานี้ มันไม่ใช่จุดประสงค์ในการเดินทางของฉันเลย

การเดินทางที่คุ้มค่าคือเราได้เห็นอะไรที่เป็นจิตวิญญาณของสถานที่นั้นๆให้ได้มากที่สุด

ความฝันบ้าๆของฉันยังไม่หมดแค่นี้หรอก ไว้เมื่อไรนึกขึ้นได้จะมาเขียนต่อ

การเดินทางของความรัก

2007-08-24T04:06:00.000-07:00

ภาพประกอบ: เมืองGengenbach Germany ที่ฉันเคยอยู่เกือบสองปี

เมื่อวานฉันได้รับอีเมลที่เหมือนกันถึงสามครั้งส่งจากคนสามคน เป็นลิงค์เกี่ยวกับคลิปวีดีโอการขอแต่งงานออนไลน์ของชายหญิงคู่หนึ่ง โดยในสามเมลนั้นมีหนึ่งเมลที่มีข้อความเขียนเน้นว่าโรแมนติกมากๆ

ดูจากในคลิปก็พอเข้าใจอารมณ์ของคนที่อยู่ ณ ที่นั้นว่าตื่นเต้นดีใจเพียงใด คนดูบางคนก็อาจมีอารมณ์ไปด้วย โดยเฉพาะคุณผู้หญิง คงอดคิดไม่ได้ว่าชาตินี้จะมีคนทำแบบนี้ให้เราบ้างไหมนะ พอดูจบฉันกลับรู้สึกเฉยๆนะ ไม่ได้ซาบซึ้งโรแมนติกไปกับเขาเท่าไร คือ ถ้าเป็นฉัน ฉันคงรู้สึกแปลกๆที่การขอแต่งงานของฉันกลายเป็นเรื่องสาธารณะเช่นนี้ เอาเถอะ คนเราย่อมมีมุมมองไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

ถ้าคุณไปถามความรู้สึกของคนที่กำลังจะแต่งงาน ทุกคนย่อมจะบอกว่ารู้สึกดีมีความสุขทั้งนั้น

สำหรับฉัน มันเหมือนกับการถามความรู้สึกของคนที่กำลังจัดกระเป๋าเพื่อที่จะไปท่องเที่ยวว่า การเดินทางเป็นอย่างไร สนุกมั้ย

สิ่งที่ตอบล้วนแต่เป็นสิ่งที่นักเดินทางเพียงแต่คาดหวังว่า อืม คิดว่ามันคงราบรื่นนะ อากาศคงจะดีนะ หวังว่าคงจะสนุกนะ

มันหาคำตอบอะไรจริงๆไม่ได้หรอก ก็เพราะการเดินทางมันยังไม่ได้เริ่มต้นเลยนะสิ

---------------------------------------------------------
ฉันได้หนังสือต้องห้าม Thaksin:Where are you? มาอ่านหลายวันแล้ว

อืม ฉันไม่ค่อยสนใจประเด็นการเมืองเท่าไร แค่มีเรื่องนึงที่ฉันอ่านแล้วรู้สึกประทับใจ คือเวลาที่คุณทักษิณพูดถึงความผูกพันที่มีต่อคุณหญิงพจมาน

คำพูดไม่ได้หวานอะไรมากมาย แต่ก็ทำฉันประทับใจจนเก็บไปคิดเลยว่าในโลกนี้จะมีคนที่รู้สึกกับเราอย่างนี้บ้างรึเปล่าเนี่ย

เหมือนกับฉันได้ฟังเรื่องเล่าจากนักเดินทางผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ถึงการเดินทางอันน่าจดจำของเขา ฟังแล้วมันตราตรึงในจิตใจดีเหลือเกิน

ฉันคิดว่า ความรักจะเริ่มต้นอย่างไรไม่สำคัญ สำคัญที่ว่ามันดำเนินไปอย่างไรมากกว่า

เพราะเหตุนี้ละมั้ง ฉันถึงไม่ค่อยตื่นเต้นกับการจัดกระเป๋าเดินทางเท่าไร ^^

ตะกอนของความคิด

2007-08-24T01:56:00.001-07:00

ภาพประกอบ: พระจันทร์ที่ขั้วโลกเหนือ (ในรูปเขาอธิบายว่างั้นน่ะ)

ช่วงนี้ฉันได้มีโอกาสคุยกับน้องชายมากขึ้น ได้ถกกันในหลายๆเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นแนวคิดและ ปรัชญา ฉันว่าไอ้ความช่างคิดนี้ต้องถ่ายทอดทางพันธุกรรมแน่นอนเลย เพราะพ่อฉันก็เป็นคนช่างคิดเหมือนกัน

เราทั้งคู่ชอบงาานเขียนของวินทร์ เลียววารินทร์ เพราะเขามักจะแฝงปรัชญา ความคิด หรือ คำคมเด็ดๆไว้ในงานเขียนของเขาอยู่ตลอด ฉันว่าเขาเป็นอีกคนที่มีความคิดคมมากๆ มีมุมมองและแนวทางเป็นของตนเอง บางเรื่องอาจดูเป็นความคิดที่แปลกสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันชอบคนที่มีแนวคิดใหม่ๆไม่ซ้ำใคร

ฉันมักตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆเกี่ยวกับค่านิยมของสังคมหลายๆเรื่อง เช่นว่าทำไมจะต้องดำเนินชีวิตตามแบบที่คนส่วนใหญ่เขาทำกัน ทำไมต้องเชื่อในสิ่งที่คนส่วนใหญ่เขาเชื่อกัน ฉันคิดเสมอว่าแต่ละคนมีเงื่อนไขในชีวิตที่ต่างกัน สิ่งที่เหมาะกับคนนึงอาจจะไม่เหมาะกับอีกคนนึง คนบางคนถือเอาบรรทัดฐานของคนส่วนใหญ่เป็นที่ตั้งโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงเงื่อนไขของตนเอง ประมาณว่าอะไรที่คนส่วนใหญ่บอกว่าถูกคือถูก ผิดคือผิด อันนี้ฉันไม่เห็นด้วยอย่างแรง

สำหรับฉันแล้วฉันจะถามตัวเองก่อนเสมอว่าสิ่งนั้นหรือสิ่งนี้มันเหมาะกับเราหรือเปล่า ฉันเชื่อว่าเราทุกคนรู้จักตัวเองดีที่สุด ถ้ามันฝืนตัวเราฉันก็ไม่ทำนะ ต่อให้คนค่อนโลกมองว่ามันถูกก็ตาม แต่สำหรับเรามันไม่ใช่นี่นา

ฉันว่าคนส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับเรื่องไกลตัวมากกว่าเรื่องของตัวเอง ตัวอย่างเช่นผู้ชายมักจะสนใจเรื่องการเมือง วิพากวิจารณ์กันอย่างถึงพริกถึงขิง ส่วนผู้หญิงมักจับกลุ่มกันวิพากวิจารณ์เรื่องส่วนตัวของคนอื่น ที่จริงมันก็ไม่ผิดหรอกที่จะสนใจเรื่องอื่นๆ เพียงแต่ฉันคิดว่าอย่างไปจริงจังกับมันเกินไป เราก็ได้แต่พูด ได้แต่วิจารณ์ ได้แต่คิด สุดท้ายแล้วมันก็เท่านั้นจริงๆ เราก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอก

ไม่รู้สิ เรื่องภายนอก ฉันให้ความสนใจพอควร แต่สุดท้ายก็ปล่อยวางหมด ฉันมองว่าทุกสิ่งในโลกนี้มันเหมือนสิ่งที่สมมติขึ้นมา ตัวตนที่แท้จริงมันไม่มี มีแต่ความเชื่อที่คนสร้างขึ้นมาเท่านั้น ดังนั้นอย่าไปยึดติดกับอะไรมากจนเกินไป

ความคิดของฉันอาจจะเหมือนหรือไม่เหมือนกับใครอีกหลายคน แต่ฉันก็ไม่ซีเรียสนะ เอาเป็นว่าการมองโลกแบบนี้ทำให้ฉันทุกข์น้อยลงละกัน แล้วฉันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย

ว่าด้วยปรัชญาชีวิต

2007-08-22T05:58:00.000-07:00

ไม่รู้ทำไมนะ ฉันถึงชอบมองท้องฟ้าสีฟ้า มันทำให้ใจมันสงบสบายบอกไม่ถูกจริงๆ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันค่อนข้างเหนื่อยกับงานจริงๆ เป็นเพราะถึงช่วงที่งานยุ่งบวกกับมีออดิตมาตรวจที่แผนกอีกด้วย ทำฉันจิตตกไปพักใหญ่ทีเดียว

พูดถึงงานแล้ว บางวันฉันก็รู้สึกสนุกกับมันนะ แต่บางวันฉันก็รู้สึกเบื่อๆเซ็งๆกับมัน จริงอย่างที่เขาว่า ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิตจริงๆ ทุกสิ่งมันเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

ง่ายๆเลย แค่ใจเรานี่แหละ ดูง่ายที่สุด เดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์สลับกันไปเรื่อยๆ บางครั้งมันเปลี่ยนรวดเร็วมากจนไม่ทันสังเกตเลยทีเดียว อะไรที่เคยชอบ ตอนนี้กลับไม่ชอบ อะไรที่เคยไม่ชอบ ไปๆมาๆก็ยอมรับได้ไปเอง ประมาณนี้แหละ

ณ ตอนนี้ฉันพยายามที่จะยอมรับในความจริงข้อนี้ให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้ปล่อยวางอะไรได้ง่ายขึ้น

อืม ฟังดูธรรมะธรรมโมสิ้นดีนะ ที่จริงฉันก็ไม่ได้แตกฉานอะไรเรื่องศาสนาเท่าไรหรอก ฉันว่าธรรมะเป็นเรื่องธรรมชาตินะ คือเป็นการทำชีวิตให้ปกติธรรมดา ยอมรับและเข้าใจในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ

แต่ก่อนเวลาทำอะไรสักอย่าง ฉันใส่ความคาดหวังลงไปมากมาย พอไม่เป็นอย่างที่หวัง ฉันก็หดหู่ ทำอะไรไม่ได้ไปหลายวันเลย

ตอนนี้ฉันเลยฝึกตัวเองไม่ให้คิดอะไรมากมาย ฉันถือว่าเราทำให้ดีที่สุดละกัน ผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็รับได้หมด

ดีที่ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยจำเรื่องอะไรที่ผ่านไปแล้ว ฉันถือว่าอดีตก็คืออดีต เราไปแก้ไขอะไรได้มั้ย แล้วจะมานั่งเสียใจไปทำซากอะไร แค่ถือเอาเรื่องร้ายๆเป็นบทเรียนเพื่อที่จะไม่ให้ทำพลาดอีกละกัน

อย่างที่ฉันเคยเขียนไว้ตั้งนานแล้ว ความคิดของเราคือกุญแจสู่ทุกสิ่ง คิดดี มองโลกในแง่ดี ก็สุข คิดร้าย มองโลกในแง่ร้าย ก็ทุกข์ ในเมื่อรู้แบบนี้แล้วทำไมยังจะเลือกทำให้ตัวเองเป็นทุกข์อีกล่ะ

สุขสันต์วันแม่

2007-08-12T03:36:00.000-07:00

ในที่สุดก็ถึงเทศกาลวันแม่อีกปีนึงแล้ว ถ้าจะถามความรู้สึกของคนที่แม่ไม่อยู่แล้วอย่างฉันเนี่ย อืม...ก็คงตอบว่าเฉยๆนะ ที่จริงฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรที่ไม่ได้มีโอกาสให้ของขวัญให้แม่หรือพาแม่ไปเที่ยวเหมือนกับคนอื่นๆ ฉันแค่ลำบากใจนิดหน่อยเวลาจะปฏิเสธคนที่พยายามตื้อเอาดอกมะลิหรือของขวัญวันแม่มาขาย ไม่เว้นแม้แต่ในที่ทำงานฉันเองนะ เขาคงมองฉันด้วยสายตาตำหนิเหมือนฉันเป็นลูกอกตัญญู แค่ของซื้อให้แม่ยังทำลังเลอีก ฉันขี้เกียจที่จะต้องมาอธิบายเหตุผลทุกครั้งหรอกว่าฉันไม่มีแม่ที่จะให้ของแล้วนิ พูดไปเดี๋ยวจะหาว่าฉันทำตัวน่าสงสารซะอีก

อย่างที่เขาพูกกันว่าการรักแม่เนี่ยไม่จำเป็นต้องรอถึงวันแม่หรอก เราสามารถที่จะบอกรักแม่ได้ทุกวัน ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือการกระทำ

ตอนที่แม่ยังอยู่ ฉันก็ไม่ได้อ้อนอะไรกับแม่เท่าไรหรอก ยิ่งบอกรักนี่ไม่เคยเลยมั้ง รู้สึกกระดากเขินน่ะ แต่ฉันจะแสดงความรักโดยการเป็นลูกที่ดี ไม่สร้างปัญหาให้พ่อแม่ ตั้งแต่เด็กจนเรียนจบโท ฉันทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดเสมอมาโดยที่พ่อแม่ไม่ต้องมาจ้ำจี้จ้ำไชอะไรเลย เวลาฉันจะทำอะไร ฉันจะคิดถึงพ่อแม่ก่อนเสมอว่าเรื่องนี้จะทำให้ท่านลำบากใจหรือไม่สบายใจรึเปล่า

เมื่อนึกถึงแม่ ฉันมักจะนึกถึงสิ่งที่ท่านสอนอยู่เป็นประจำ เช่นให้เป็นคนรู้จักให้ มีน้ำใจ และช่วยเหลือผู้อื่น ซึ่งฉันก็นำมาปฏิบัติอยู่ตลอดนะ ถ้าใครทำไม่ดีกับเราแม่ก็จะบอกให้ช่างเขาเถอะ เพราะเราไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้หรอก เราทำของเราให้ดีที่สุดละกัน นอกจากนี้แม่ก็ยังสอนให้รู้จักเกรงใจผู้อื่น และก็สอนให้ฉันเชื่อผลของบาปบุญคุณโทษ

ทุกครั้งที่นึกถึงคำสอนของแม่ ฉันก็เข้าใจว่าที่จริงแม่ไม่ได้หายไปไหนหรอก แม่อยู่กับฉันตลอดเวลา ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน คำพูดของท่านก็ยังอยู่ในใจของฉันเสมอ

ฉันก็แค่หวังว่าช่วงเวลาที่แม่ยังอยู่ ฉันคงจะไม่ได้ทำอะไรให้ท่านผิดหวังนะ ฉันรู้แต่เพียงว่าฉันทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว สำหรับฉันเองคงจะไม่มีอะไรติดค้างในใจแล้วล่ะ

ไปบริจาคเลือดมาอีกแล้ว

2007-08-10T04:02:00.000-07:00

วันนี้ได้ฤกษ์ไปบริจาคเลือดครั้งที่สอง ที่จริงก็ยังไม่ครบสามเดือนเต็มหรอก แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะอยากไปวันนี้นิ

คราวที่แล้วฉันไปตอนกลางวันไปนั่งรอคิวนานมาก ไม่รู้วันนั้นคนประมาณล้านแปดเกิดใจบุญขึ้นมาพร้อมกันรึไง วันนี้เลยไปแต่เช้า ฉันถึงสภากาชาดประมาณ8.30 น. ปรากฏว่าโล่งมาก แทบไม่มีคิวรอเลย สามารถเลือกเตียงได้ตามใจชอบ คราวที่แล้วมีผู้มาให้กำลังใจนับสิบคน(แต่บริจาคแค่ 3คน) คราวนี้มีผู้ร่วมอุดมการณ์เหลือแค่3 คนเท่านั้น

วันนี้ตอนนอนให้เลือดฉันรู้สึกว่าเลือดไม่ค่อยปรี๊ดเท่าไร คือคราวก่อนเวลาบีบลูกบอลเพื่อให้เลือดเข้าถุง รู้สึกว่ามันปรี๊ดดี หมายถึงเลือดไหลคล่องน่ะ คุณนางพยาบาลบอกว่าเลือดฉันหนืดไปหน่อย สงสัยเป็นเพราะยังเช้าอยู่ละมั้ง ยังไม่ได้ทานอะไรเท่าที่ควร คุณพยาบาลบอกว่าคราวหน้าให้ดื่มน้ำมาเยอะๆหน่อย ซักครึ่งลิตรก่อนมาบริจาคก็จะดีมาก เพราะเดี๋ยวจะก็ต้องถูกเอาออกไป 450 มล.แน่ะ

คนอาจสงสัยว่าทำไมจู่ๆฉันถึงได้เห่อไปบริจาคเลือดจัง ที่จริงฉันมีความตั้งใจอยากจะไปบริจาคตั้งแต่ตอนที่แม่ไม่สบายแล้ว แต่รู้สึกตอนนั้นยังกลัวๆหน่อย ผ่านมาสามปีแล้วรู้สึกว่าตอนนั้นกลัวอะไรวะ ไม่เห็นจะต้องกลัวเลย เจ็บก็แป๊ปเดียว เดี๋ยวก็หาย ดีซะอีก เป็นการช่วยผู้อื่นโดยไม่ต้องเสียอะไรมากมายเลย
ฉันคิดว่าจะบริจาคอย่างนี้ไปเรื่อยๆนั่นแหละจนกว่าร่างกายจะไม่เอืออำนวยให้ทำ

ความสุขแบบง่ายๆของฉัน

2007-08-07T03:53:00.000-07:00

ว่ากันว่าความสุขของคนเรา บางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรมากมายนะ ก็แค่ได้ทำในสิ่งที่เราชอบก็โอเคแล้ว

สำหรับฉัน สิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขคือเสียงเพลง

ฉันชอบฟังเพลงสบายๆ แนว Jazz และก็ Popนะ ส่วนใหญ่ที่ชอบฟังจะเป็นเพลงสากล จำได้ว่าฉันเริ่มฟังสากลตั้งแต่สมัยตอนประถมแน่ะ เวลาฟังก็ชอบแปลเนื้อเพลงด้วย เพราะอยากรู้ความหมาย และก็หัดร้องตาม ถึงตอนนี้ฉันต้องขอขอบคุณเพลงพวกนี้นะที่ทำให้ฉันชอบภาษาอังกฤษขึ้นมา

เพลงสากลช่วงแรกที่ฉันฟังจะสมัยประถม ซึ่งก็จะอยู่ในช่วงยุคปลาย80-ต้น90 เพลงที่ฉันฟังบ่อยก็เช่นเพลงของ producer มือทอง Stock Aitken Waterman นี่จะชอบมากเป็นพิเศษ เขาเรียกว่าแนว synthetic pop หรือแปลเป็นไทยว่าเพลงป็อปสังเคราะห์ ศิลปินโปรดของค่ายนี้ก็เช่นKylie Minogue , Jason Donovan, Rick Astley, Bananarama, etc.

ถ้าเป็นเพลงฝั่งอเมริกาก็จะชอบฟังของ NKOTB, Madonna, Gloria Estefan ประมาณนี้ ที่จริงยังมีอีกมากเลยนะ ขอให้เป็นเพลงป๊อปสนุกๆ หรือเพลงช้าซึ้งๆ ฟังได้หมดเลย เพลง R&B ก็ชอบนะ เช่นเพลงของ Mariah Carey, Withney Houston Babyface, BoyzIIMen

พูดถึงเพลงสมัยเก่ายุคก่อนฉันเกิดฉันก็ชอบนะ ยุค Disco เช่น I will survive, I love the night life, Dancing Queen, Copacabana ฟังเท่าไรก็ไม่เบื่อนะ เป็นเพลงเต้นที่สนุก คลาสสิกมาก ยุคMotown เช่นเพลงของ Marvin Gaye ที่ร้องกับ Tammy Tarell และก็วง Earth Wind&Fire โดยเฉพาะเพลง After the love has gone นี่ โดนมากๆ ชอบมาก

พอโตขึ้นมาฉันจะฝังใจเป็นพิเศษกับเพลงช่วงตอนอยู่ม.ปลายถึงตอนมหาลัยปีสองปีสามนะ ไม่รู้สิ รู้สึกว่าเพลงป๊อปช่วงนั้นมันเพราะจัง ทั้งฝั่งอังกฤษเช่นของ Take That, Spice Girls หรือทางฝั่งอเมริกาเช่น Backstreet boys เวลากลับมาฟังเพลงพวกนี้ เหมือนกับความรู้สึกตอนนั้นมันหวนกลับมา แปลกดีเหมือนกัน

ส่วนเพลงไทยนี่ฟังในสัดส่วนที่น้อยกว่ามาก ที่ชอบจริงๆก็จะเป็นของ Bakery Music เช่นเพลงของบอย โกสิยะพงษ์ พี่นภ พรชำนิ Groove Rider โยคีเพลย์บอย และก็เพลงของแกรมมี่เก่าๆ เช่นของทาทา. คริสติน่า.ใหม่ ประมาณนั้น

K-pop ก็ฟังเหมือนกันนะ ฉันชอบเพลงของ S.E.S. เกือบทุกเพลงเลย

เพลง Jazz นี่เพิ่งจะมาชอบช่วงหลังๆ อาจเพราะวัยที่มากขึ้นละมั้ง ศิลปินที่ชอบก็ George Benson, Dave Grusin, Casiopea (fusion Jazz จากญี่ปุ่น) นอกนั้นก็จิปาถะ ฟังได้หมด ไม่ว่าจะเป็นvocal or instrumental หรือแตกแขนงจาก Jazz เช่น แนว Lounge, Bossa Nova ก็ชอบนะ ฟังสบายดี เพลงClassic เช่นของ Mozart, Bach, Beethoven ก็ยังฟังเลย

ตอนสมัยก่อนจะชอบฟังวิทยุเป็นประจำนะ ตอนนั้นจะมีคลื่นเพลงสากล 95.5 FMx และ smooth 105 FM ที่ฟังบ่อยมากๆ ปัจจุบันแทบไม่เหลือแล้วมั้ง ตอนนี้ก็เลยฟัง Breeze FM 98.5 ซะส่วนใหญ่

เมื่อฟังเพลงแล้ว ก็ต้องพูดถึงการร้องเพลงด้วย เพราะฉันไม่ฟังอย่างเดียวหรอก ต้องร้องตามด้วยทุกครั้ง ส่วนใหญ่เพลงที่ฉันชอบนี่ฉันจะต้องหาเนื้อเพลงเพื่อเอามาร้องตามทุกครั้ง

ไอ้โรคชอบร้องเพลงนี่สงสัยจะเป็นพันธุกรรม เพราะแม่ฉันก็ชอบร้องเพลงมาก เวลาที่ได้ร้องเพลงเนี่ยเหมือนกับลืมความทุกข์ทุกอย่างเลย เหมือนโลกมันสดใสขึ้นมาทันที

ถ้าโลกนี้ไม่มีเสียงเพลงนี่ ไม่รู้ชีวิตฉันจะเป็นอย่างไรนะเนี่ย คิดไม่ออกจริงๆ

ปรากฏการณ์แจ๊คที่ทรูทองหล่อ

2007-08-06T04:33:00.000-07:00

ขอต่อเรื่องน้องแจ๊คอีกหน่อยจากวันก่อน

พอน้องแจ๊คออก เราก็แทบจะเลิกดูเอเอฟไปเลยเพราะไม่รู้จะดูใคร พอดีเจ้าโมโม่ น้องที่ทำงานและก็เป็นแฟนคลับน้องแจ๊คเหมือนกันชวนไปที่ทรูทองหล่อวันจันทร์ไปดูน้องเขาอัดรายการ Secret of Academy

ตอนแรกลังเล เพราะไม่รู้จะไปทำไม สักพักก็ เอาวะ ไปก็ไป ก็ตกลงว่านัดเจอกันที่เซ็นทรัลพระราม 3 โมโม่มาตรงเวลามาก (ซึ่งผิดจากปกติโดยสิ้นเชิง) เราไปถึงทรูทองหล่อประมาณบ่ายโมง โชคดีที่เป็นวันหยุด รถเลยโล่ง โห บอกได้คำเดียวว่าคนเยอะมากๆ เผินๆใครไม่รู้คิดว่าวงดงบังชิงกิมาซะอีก น้องแจ๊คมาประมาณบ่ายสาม คนงี้กรี๊ดกันสนั่น วันนั้นน้องดูมีสง่าราศีมากๆ เมื่อเห็นแฟนคลับ น้องถึงกับร่ำไห้ แถมยังโบกมือให้แฟนคลับรอบๆ ยิ้มเก่งมากหยั่งกะนางงาม

ตอนสัมภาษณ์ก็ตลกมาก แจ๊คตอบแต่ครับๆ พูดน้อยจริงๆ ว่าแต่น้องแอบมีหลุดวาทะเด็ดแห่งปีออกมาเหมือนกัน ตอนที่พิธีกรคือพี่หญิงพยายามแอบหลอกถามผู้หญิงในเสป็คของน้องเขา แจ๊คทำพี่อึ้งไปเลยกับคำตอบที่ว่า"ผมว่าไอ้รูปลักษณ์ภายนอกนี่ พอนานไปมันก็ .. อืม แล้วผมก็ใช่คนperfect ขนาดเลือกได้ขนาดนั้น .. " แม่ยกงี้นำ้ตาแทบไหล

พอน้องสัมภาษณ์เสร็จก็ถูกแฟนคลับนับร้อยรุมทึ้งพอประมาณโดยมีพี่กระเทยคนนึงพยายามปกป้องดูแลไม่ให้แจ๊คโดนเหยียบตายซะก่อน ฉากนี้เหมือนกับตอนที่เกรอนุยถูกทึ้งมากๆ (หมายเหตุ จากหนังเรื่อง Das Parfume or The Perfumeจ๊ะ)

หลังจากนั้นน้องก็ขึ้นรถไปกับทีมงาน หายไปอย่างไร้ร่องรอย ฉันก็เดินไปเดินมา คุยกับชาวบ้านไปเรื่อย ทำตัวเหมือนนักข่าวมากๆ เดี๋ยวก็ไปคุยกับพี่จิ๊บ พี่สาวแจ๊ค เดี๋ยวก็ไปคุยกับคุณแม่แจ๊ค พูดไปครอบครัวนี้ก็น่ารักดีนะ มนุษย์สัมพันธ์ดีกันทุกคน

แม่แจ๊คแอบถามว่าลูกตอบคำถามดีมั้ย ฉันบอกไปว่าน้องเล่นไม่ตอบอะไรเลย คุณพิธีกรพยายามล้วงเท่าไรก็ไม่ออก แม่ก็เลยบอกว่าไม่ต้องคนอื่นหรอก แม่ยังล้วงอะไรเขาไม่ออกเลย
ฮ่าฮ่า แน่มากนะน้องแจ๊ค

หมายเหตุวันที่ 11 สิงหา เราก็อุตส่าห์รอลุ้นในวีควันแม่ว่าจะมีsurpriseอะไร ปรากฏว่าน้องขึ้นมาร้องเพลงกับเพื่อนๆที่ออกจากบ้านไปแล้วหนึ่งเพลงแล้วก็ไป แต่ก็ยังดีนะที่มา ทำให้หายคิดถึงไปได้บ้าง ที่สำคัญยังน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิมน้า

กลับมาคราวนี้ เพื่อมาทวงความฝันคืน...

2007-08-04T22:39:00.000-07:00

กลับมาเขียนบล็อคจากการห่างหายไปเกือบสองเดือน ที่จริงก็ไม่ได้ยุ่งอะไรหรอก เผอิญว่าโรคเก่ามันกำเริบอีกแล้ว อืม โรคขี้เกียจน่ะ คือตลอดสองเดือนที่ผ่านมาทำท่าจะเขียนหลายรอบแต่ก็ไม่ได้เขียนซะที

คราวนี้กลับมาเขียนที่บ้านใหม่ดูไฉไลกว่าเดิม เรื่องที่เขียนก็ควรจะสนุกเข้มข้นขึ้นจริงมั้ย

ชีวิตช่วงที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไรมาก (อีกแล้ว ไม่เคยจะมีอะไรกับเขาซักกะที) อ้าว ก็เป็นสาวออฟฟิศนิ ไม่ได้อยู่ปอเต็กตึ้ง ถึงจะได้มีเรื่องตื่นเต้นตลอดเวลา

มาอัพเดตชีวิตคร่าวๆดีกว่า

Harry Potter เล่มสุดท้ายออกแล้ว พอจะได้อ่านเรื่องคร่าวๆแล้วทางเวปพันทิพ คนที่แปลนี่มีหลายคน จะบอกว่าอแมซิ่งมากๆ ได้หนังสือกันวันศุกร์ตอนเย็น วันเสาร์เช้านี่แปลกันจบเล่มแล้ว เก่งบวกอึดมากๆ ทำเอาคุณพี่ชายไม่ได้หลับได้นอนนั่งกดปุ่มrefresh รออ่าน แถมคุณพี่ชายแสนดีก็ยังส่งไฟล์pdf มาให้ฉันได้รับใบบุญด้วย ก็ถือว่าเล่มสุดท้ายนี่ก็มีอะไรตื่นเต้นที่คาดเดาอะไรไม่ถูกหลายอย่างเหมือนกัน แต่โดยรวมก็สนุก ตื่นเต้น ไม่เสียยี่ห้อ เจ เค โรวลิ่งหรอก อ้อ ภาคภาษาไทยจะออกต้นเดือนธันวาคมจ๊ะ ส่วนหนังภาคห้า The Order of Phoenix ก็ไปดูมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หนังก็ทำได้ดีระดับนึงนะ เพียงแต่เล่มห้ามันรายละเอียดเยอะมาก พอตัดเหลือแค่สองชั่วโมงกว่าๆทำให้รายละเอียดเยอะมากหายไป ภาคนี้ตัวละครทุกคนดูโตขึ้นมาก โดยเฉพาะดาเนียลซึ่งเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นหนุ่มขึ้นเยอะ ก็อายุเพิ่งจะครบ 18ไม่นานมานี้ จะว่าไปหนูดาเนียลนี่เป็นเด็กที่มีความคิดดีมากคนนึง เขาเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้จากการแสดงให้ trust fund ดูแล แถมตัวเองก็ยังใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นปกติทั่วไป ไม่กินเหล้าเมายาอะไรเลย น่าเอาเยี่ยงอย่างจริงๆ

เอาล่ะ ต่อกันเลยกับฤดูกาลของเอเอฟ 4 Acaaaademy Fantasiaaaa....(เลียนแบบอาต้อยตอนเปิดรายการ)

ตอนแรกไม่ได้สนใจเลยเพราะรู้สึกอิ่มตัวกับรายการประเภทนี้แล้ว แถมซีซั่นที่แล้วก็ไม่ประทับใจฉันสักเท่าไร เลยคิดว่าคงไม่ติดตามอะไรเท่าไร

ปรากฎว่าคอนเสิร์ตแรกของสัปดาห์ไปสะดุดตาพ่อหนุมคนนี้เข้า

เด็กอะไรเนี่ย ติ๋มๆจัง แต่รสนิยมการเลือกเพลงใช้ได้นะเนี่ย ผมแอบชอบคุณอยู่ ฮิฮิ เพลงโปรดเราเลย
เอาวะ เชียร์น้องคนนี้ดีกว่า Jack V2 เจ้าชายไข่เจียว เงียบๆติ๋มๆเต้นไม่เก่ง แต่น่ารัก (เอามาจากธงธง มกจ๊ก)

ดูน้องแจ๊คแล้วสนุก เพราะมีให้ลุ้นทุกวีคเลย แต่ก็นะ น้องนี่ก็อึดใช้ได้ ขยันซ้อมสุดๆ แถมยังเป็นพ่อบ้านที่ดี ของบ้านแมคโนเลีย เป็นเด็กมีระเบียบ และมารยาทดี ขยันมาก เห็นพัฒนาการแล้วน่าติดตาม

น้องแจ๊คเลยเป็นนักล่าฝันคนแรกที่ได้เงินค่าโวตของเรา ฮิฮิ

แม้บางวีคจะทำเจ๊ใจหายใจคว่ำ แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี เช่นวีคลูกทุ่งที่ทำ ให้เราไม่กล้าดูแจ๊คซ้อมสองสามวันแรก เพราะได้ยินมาว่าหลอนมากๆ อาการร่อแร่ เพี้ยนกระจาย

แต่พอบนเวทีก็ไม่ได้เลวร้ายนะ ดีเกิดคาดทีเดียว คุณไก่ยังอดชมไม่ได้ ว่าน้องเป็นแก้วน้ำที่ไม่เคยเต็ม

จนมาถึงอาทิตย์ที่แล้ว โห แจ๊คร้องเพลงเพียงกระซิบได้สุดยอดมากๆ
ในความเห็นส่วนตัวนะ เราว่าเป็นการแสดงที่ดีที่สุดของซีซั่นนี้เลย

คนกรี๊ดให้นานมากกกกกก เหมือนตอนที่กระรอกน้อย ออฟ วีสองร้อง
เพลงหัวใจสะออน

แต่สุดท้าย เวลาในบ้านของน้องก็จบเร็วเกินคาด น้องเดินจากไปด้วยความกังขา และความคลุมเครือของผลโวต

สิ่งที่เหลือคือความรู้สึกเซ็งของฉัน แล้วต่อไปจะดูใครละเนี่ย โธ่

จบข่าว (ด้วยความรู้สึกเซ็ง)

Welcome to my new home

2007-08-04T07:07:00.000-07:00

ย้ายถาวรจาก MSN space แล้วจ๊ะ

เขียนบล็อกได้สี่เดือนฉันก็ตัดสินใจย้ายบ้านจาก MSN Space มาเป็นที่แห่งนี้ เหตุผลนะเหรอ เพราะว่าที่นี่ฉันสามารถปรับแต่งอะไรได้มากกว่าที่เก่านะสิ ที่เก่ามันโพสรูปกับเพลงยาก แต่ฉันคงไม่ย้ายข้อความเก่าๆมาที่นี่หรอกนะ ให้มันอยู่ที่เก่าแหละดีแล้ว ฉันกะว่าจะลองอยู่ที่ใหม่ดูสักพัก ถ้ารู้สึกไม่ดีก็คงหาที่ใหม่ต่อ ฮะฮ้า ทำตัวเหมือนGypsyดีๆนี่เอง